როს მოახლოვდა ჟამი მწუხრისა
და გზა გოლგოთის გასავლელია ...
წელმოწყვეტილი ტოტი მუხისა
კვლავ ახლად, ისევ ასაწევია.

როცა საზიდი აქ არის ჯვარი,
მძიმეა, მძიმე ამ ტვირთის წონა;
ნელ-ნელა ქრება ნათელი სანთლის,
ამ დროს ძნელია სწორი გზის პოვნა.

როცა სასმელად - ძმარია წყალი,
როცა თავს ეკლის გვირგვინი გადგას
და საუკუნედ ქცეულ არს წამი,
ამ წუთისოფლის ელვარე ლამპრად.

როცა გაშოლტილს კვლავ შოლტს გირტყამენ,
მაშინ ცრემლები - წმიდა წყალია;
და მძიმე ჯვარი გოლგოთის მთაზე
გზადაგზა ძნელი ასატანია...

ჯვარზე გაკრული და გატანჯული
ოხრავს და ბორგავს მძინარე ერი,
მძიმე თვალები ზეცას აპყრული
წითელი არის, ვით სისხლისფერი.

თუმცა იმედი, ნუგეში მესმის -
გოლგოთის ამ ძნელ, ეკლიან გზასა
შემდეგ მოჰყვება აღდგომა შენი
და ამაღლება სამოთხის კართან!
                          2010 წ