მე დღეს არაგვი ბოლომდე დამლევს
და მეც მივენდო უნდა უთქმელად,
ვინც აქ მოვიდა, არაგვის ძალის,
ასე სჯეროდა ალბათ სუყველას...
მხოლოდ იმ უხმო თხოვნით ვეწვევი,
გზად გამიყოლოს იქნება თავქვე,
არაგვი ერთი დიდი ზღურბლია,
ხან იქით რომ ვარ და ხანაც - აქეთ.
უნდა ვიტირო ცრემლით, მდინარის,
მანაც თავისად მიმიღოს იქნებ,
რომ გააფთრებულ ტალღების მიღმა,
ერთ საიდუმლო ნაწილად ვიქცე...
ან, იქნებ სჯობდეს, რომ არ დავნებდე
გაბოროტებულ ტალღებს არაგვთა,
მე გადარჩენის როცა ვირწმუნე,
ღამე მაშინ დღეს გაუთანაბრდა...
ნიშნის მოგებით მისთვის დაღრეჯილს,
გაბრაზებული გამრიყავს სადმე,
დილით მდინარის ცრემლით ვიტირებ,
ღამით არაგვი ბოლომდე დამლევს!

ლიკა ოხანაშვილი
24.04.2011