დღეს ფრთებდამტვრეულ ჩიტებს მოჰგავს შენი სიჩუმე..
მოვდივარ..მხვდები.. მიღიმი და
ზუსტად იცი რომ, სულ არაფერს,
ჰო ვერაფერს გეტყვი ამჯერად,
ანუ კვლავ ასე
არ ავხსნი თუ რატომ მოვედი
და გაიძულებ, სულ უბრალოდ
– სტუმრად მიმიღო.
კითხვებით სავსე თვალებიდან – პასუხს გიფანტავ
და სანაცვლოდ კი,
მოკრძალებულ მზერას გაპარებ.
უცხოა ალბათ,
მეგობართან როდესაც მიხვალ,
მიხვალ და ვნება დამშეული თვალების დახრით,
გონის კარგვამდე მისულ წყურვილს წამწამებთ
აფარებ.
..
მას ვერ უხსნიდე ან არ ხსნიდე სულაც არაფერს,
ღიმილნარევი სამ სიტყვაში ატევდე სათქმელს,უფრო მალავდე..
"არაადეკვატური გავხდი მგონი",
– ამბობ,
იცინი – იმდენად ყალბად,
თავად ხვდები,
ეგ სიცილი გაგთქვამს დანარჩენს.
..
მინდა რომ მყავდე,
თუნდაც ასე,
თვეში – ორჯერ,
სიჩუმე ვხატოთ შენი ოთახის ბებერ კედლებზე.
გამთენიას კი,
შენი ხელი – ბეჭზე შევიხსნა.
გამოვიპარო და მეგონოს თითქოს მეძებდე,
რომ ჩემი წასვლა უთენია ცუდად გენიშნა
და მჯეროდეს,რომ
სანამ ისევ ერთ საღამოსაც არ გეწვევი
დარდი გჭამს ცოცხლად,
და რომ მოვალ მომცემ შენიშვნას(დაგვიანების).
..
თუმც არ მკითხულობ..
..
ხო, ასე ვართ,
გადავეჩვიეთ:
დაუსრულებელ წერილებს,მოკლე ტექსტურ შეტყობინებებს
და გაბმულ ზარებს.
..
თუკი დიდხანს აღარ გამოვჩნდი – აბრალებ ქარებს.
..
მე კი იქამდე
სანამ ყველა ქუჩის მოსახვევი შენსკენ მოუხვევს
ჩემში უძრაობა გახევებულ შენზე ფიქრებს ვებღაუჭები
და თითებით წამოღებულ შენს სუნს ვისუნთქავ
და ვეძებ ჩემს მეს,
შენს პოვნაში გზად რომ დავკარგე.
ვერ ავუდივარ აზრთა თავსხმას,
ვერც გავურბივარ
და ვერ გავიგე
რატომ ხდება მაინც ამგვარად,
ყოველთვის როცა ვდგები
ანუ სახლში მოვდივარ,
შეგრძნება მაქვს რომ,
სულ უბრალოდ სხვაგან მოვედი..