სამშობლოვ აღსდექ

მინდა რაღაცა ჩურჩულით გითხრა,
ჩემი გრძნობები გაგიზიარო,
ოცნებასავით ლამაზო მთებო,
რომ საქართველო შენ გაზიარო.

და თუ შენი ხმა მეც გავიგონე,
ჩურჩული მესმა სადღაც შორიდან,
და თუ სამშობლოვ ვერ შეგასმინე,
რომ შენი მთების შვილი მოვიდა.

მაშინ რა გზაა ანდა ლოდინი,
რად ღირდეს ანდა ფიქრი ამაზე,
სად გაიწირა შენი მშვენება,
ან სად დაკარგე ის სილამაზე.

ნურაფერს მეტყვით უძირო მთებო,
ნურაფერს მეტყვით მაწვიმს ფიქრებად,
ნუთუ არ გესმის ჩემი ძახილი,
სამშობლოვ აღსდექ შვილი გიკვდება.