მე ვაგროვებდი სულში, მახსოვს,  სისხლივით  ნათელს,
გრაალის ფსკერზე იწვა მზე და  მაინც მტკიოდა,
დავაყვედრებდი უფრო ხშირად სხეულს, რომ ვათრევ
და გამოვრბოდი ცოდვილობის სანაპიროდან...
ვიღაცისთვის კი გამჭვირვალე ვიყავი მეტად,
ვიღაც ჩიოდა : საეჭვოა მისი სიკეთე,
ვიღაც ყოველთვის მიწუნებდა, რაც უნდა მეთქვა,
წამოვედი და ყველა კარი გამოვიკეტე.
ხვალ  ვიცი ისევ  გამოვაღებ ,დავამტვრევ,  გავალ...
ყველას ავუმღვრევ, ასამღვრევი თუ დამრჩა რამე,
ჰო ,ასეთი ვარ, ვრჩები კიდეც, მდუღარე ლავა...
ჩამოიფარე, დედამიწავ, სახეზე ღამე,
შური გიბრწყინავს, ეს შენს მწიკულს ზეცამ დახედა,
ეს შენს ტალახში სინიდისი ჩაჩოქილია,
ვწერ ვინმე მესხი...  იმ კილოზე, როგორც ამბობდა,
შუბლგახვრეტილი შურისაგან  კაცი -ილია.
ვეპიტნავები არაფრადაც  თუ ვინმეს,  ჰოდა
(პიტნა, საერთოდ , ვისაც უყვარს, ანდა პირიქით),
ყველამ იმ ბუხარს შეუბეროს, რომელიც ჰქონდა,
თავის ფანდურზე დაამღეროს ლექსი -ქილიკი.