როგორ არ მეთქვა, ეჭვის ჭინკა მიღრღნიდა საბელს.
შენ კი ყოველი ნერვის ღერო,ფესვი თუ კვანძი,
სიტყვის მარტივი უძრაობით შემომახსენი.
როგორ შემეძლო დამემალა, როგორ არ მეთქვა,
ისე გულწრფელად,ისე ძლიერ,ხო ისე მწამდი.
სულ ყველა სიტყვაც პირს მომდგარი შენ გირეკლავდა.
ზოგჯერ, უდაბნოს ხვატ ქარებზე მეტადაც მწვავდი,
შენ ერთი მყავდი საფიცარი ჩემი ქვეყანაც.

როგორ არ მეთქვა,სულ უბრალოდ ვცხოვრობდი შენში,
არც გაგიგია როდის გავჩნდი,როდის მომკალი.
მას მერე სიზმრად ჩამესახე და ვერ გიტევდით,
ამ მე9ე თვეზე ვეღარც მე და ვეღარც ონკანი
და მერე მოხდა სასწაული ერთ კუტ ღამესაც,
ონკანი ადგა და უბრალოდ წყლებად დაგღვარა.
მე კი, ცრემლები აღარ მეყო, და ვერ მოვეშვი:
წყალს რომ გავატან იმ სიზმრებზე. – შენზე ლაპარაკს.

როგორ არ მეთქვა, არა მაინც,  როგორ არ მეთქვა,
რომ ყველა ქუჩა, სულ ყველა ხე, გზა, ქვა თუ კენჭი
ყოველ გავლაზე დასცინოდნენ ჩემს უშენობას.
მე ვიბრალებდი, თითქოს მყავდი, ყოველდღე გწერდი,
იქამდე სანამ შენი მერქვა ისევ – შენობა...
და მერე აზრებს გადახადა ქარმა კრამიტი
და უპეებში ჩამოვიდა წვიმების კვალი.
სარემონტოა ნესტით მპალი ჩემი კედლები,
როგორ არ მეთქვა ამიხსენი, ერთი მითხარი...
...
და მაშინ როცა: თოჯინებზე, მულტფილმებსა
და ზღაპრებზე გადავედით. – ავლაპარაკდით.
მე წამომცდა, რომ უშვილო ვარ.
თანდაყოლილი დედობრივი მძაფრი ინსტინქტით.
შენ კი მითხარი,
მამობრივი ინსტინქტებით გაჩნდი ფიქრობდი
და რაღა მეთქვა?!