ეხ, განშორების „ბოშური ჟინი“ –
შევხვდიო ფიქრობ და წამის შემდეგ
კვლავ სიმარტოვე ჩაგკიდებს ხელს და
გაიძულებს
რომ ჩაუფიქრდე,
თან მერამდენედ
გყავს მხოლოდ ღამე – მესაიდუმლე
და იგივეს გრძნობ,
რასაც გრძნობდი აქამდე დიდ ხანს,
თუნდ აწმყო ფლანგო უმისამართოდ, 
ფურცელ-ფურცელ გადაშალო გადასაკითხად
ცხოვრება,
მაინც
იდუმალი დაგრჩება ვნება -
გამოუცნობის.
როგორ მოხდა, რომ გასაკვირად
(სხვისთვის და სხვაგან მარტივია ღალატი ბევრგან)
შეგრძნება გრჩება გა(მე)ორების,
ყველგან კი,
მაგრამ,
სარკესთან – ვერა.