Кто-то высмотpел плод, что неспел,
Потpyсили за ствол - он yпал,
Вот вам песня о том, кто не спел,
И что голос имел - не yзнал,

Может, были с сyдьбой нелады, нелады
И со слyчаем плохи дела, дела,
А тyгая стpyна на лады, на лады
С незаметным изъяном легла.

Он начал pобко с ноты "до",
Hо не допел ее, не до...
Hе дозвyчал его аккоpд
И никого не вдохновил.
                              Собака лаяла, а кот Мышей ловил.

Смешно, не пpавда ли, смешно?..
А он шyтил - не дошyтил,
Hе доpаспpобовал вино,
И даже не допpигyбил.

Он пока лишь затеивал споp,
Hеyвеpенно и не спеша,
Словно капельки пота из поp,
Из-под кожи сочилась дyша,

Только начал дуэль на ковре,
Еле-еле, едва приступил.
Лишь чуть-чуть осмотрелся в игре,
И судья еще счет не открыл.

Он хотел знать все от и до,
Но не добрался он, не до...
Ни до догадки, ни до дна,
Не докопался до глубин,
                                  И ту, которая одна,
                                  Не долюбил, не долюбил!

Смешно, не правда ли, смешно?
А он спешил - недоспешил.
Осталось недорешено,
Все то, что он недорешил.

Ни единою буквой не лгу -
Он был чистого слога слуга,
И писал ей стихи на снегу,-
К сожалению, тают снега.

Но тогда еще был снегопад
И свобода писать на снегу.
И большие снежинки и град
Он губами хватал на бегу.

Но к ней в серебряном ландо
Он не добрался и не до...
Не добежал, бегун-беглец,
Не долетел, не доскакал,
                                  А звездный знак его - Телец -
                                  Холодный Млечный Путь лакал.

Смешно, не правда ли, смешно,
Когда секунд недостает,-
Недостающее звено -
И недолет, и недолет.

Смешно, не правда ли? Ну, вот,-
И вам смешно, и даже мне.
                                  Конь на скаку и птица влет,-
                                  По чьей вине, по чьей вине?






ხეს შეამჩნიეს მკვახე ნაყოფი,
ცეცხლი შეუნთეს და ჩამოვარდა...
მინდა მივუძღვნა ორიოდ სტროფი
მას, ვინც ხმა არსად გაახმოვანა.

იქნებ ბედთან აქვს უთანხმოება,
ან დაძაბულა შემთხვევითობა...
გადაჭიმული სტრუნა რომ ება,
მცირედი წუნით, მაგრამ იწყობა.

სათუთად აიღო მან ნოტი ”დო”,
თუმცა სიმღერით ვერ ახმოვანა.
ხმა ჩაეხლიჩა მის პირველ აკორდს
და მან ვერავინ აღაფრთოვანა.
                                  ძაღლი ხომ ყველგან კვლავ ყეფით ძაღლობს?...
                                  კვლავ თაგვებს იჭერს კატა (ვინ ნაღვლობს?...).

სასაცილოა, ხომ? სასაცილოა...
მისი ხუმრობაც რომ გაიგუდა
და მის წინ თასში რომ სითხე-ღვინოა,
გასასინჯადაც არ ჩაიგუბა...

კამათში იყო ისე გართული,
ზანტი რიდებით სიტყვებს ზომავდა,
და წვეთ-წვეთობით დაღლილი სული,
მის კანქვეშიდან ოფლად ჟონავდა.

ტატამზე ასულს მორიგ დუელში,
როგორც კი ხალიჩას დაადგა ფეხი,
ვიდრე გაერკვა წესთა ზღუდეში,
მსაჯი მარცხს ამცნობს ელვისებრ-მეხით.

სწადდა ცოდნა - ანიდან ჰოემდე,
მაგრამ ვერ ჩასწვდა ასოთა სიღრმეს.
ვერ აისრულა რაც სწადდა ბოლომდე,
ვერ მიაღწია სასურველ სიბრძნეს.
                                  ისიც - რომელიც ერთია მარად,
                                  ვერ შეიყვარა, ვერ შეიყვარა...

სასაცილოა, ხომ? სასაცილოა...
მან სიჩქარითაც ვერ მოიჩქარა.
გადასაწყვეტად რაც საჭიროა,
გადაწყვეტისთვის ვერ მოიცალა.

მე არა ვცრუობ არცერთ ასოში,
ის მონა იყო და მონად რჩება.
თოვლზე უწერდა ლექსებს ეზოში,
მაგრამ ვაი რომ თოვლი დადნება.

თუმცა იმხანად იმგვარად თოვდა,
ლექსებით რთავდა დათოვლილ ბაღებს,
თავისუფალი გარეთ გარბოდა,
სეტყვას და ფიფქებს უშვერდა ბაგეს.

მაგრამ მასთან (ვერცხლისფერ ქურთუკით)
მისვლა ვერ შესძლო რაშით (რომ ჰყავდა)
და ვერც სირბილით გახდა მდევარი,
და უფრთოებაც მის სულს თოკავდა.
                                  მისი ნიშანი, ვარსკვლავით-”კურო”
                                  ირმის ნახტომის ყინულს ლოკავდა...

სასაცილოა, ხომ? სასაცილოა...
როცა გაკლდება სულ ერთი წამი.
წინ რომ ნანატრი სანაპიროა
მაგრამ ვერ აღწევ, ვერ აღწევ მაინც.

სასაცილოა, ხომ? სასაცილოა...
თქვენც გეცინებათ, მეც ვარ მომღიმარი.
                                    ცხენი რომ დაჰქრის და დაფრინავს ჩიტი,
                                    ვისი ბრალია ეს? ვისი ბრალი?...