:)

არასოდეს არ წამოვსულვარ,  უფროსის გაღიზიანებული სახი-სგამო, მეც, ჩემი "როჟა"მქონდა უფეროსისთვის

ძალიან გვიან შემოვიხედე აქ.

დედე, სულაც არ გავნაწყენებულვარ, გმადლობთ რჩევებისთვის..

და ეს არის მინიატურა, უბრალოდ, ჟანრი პროზის გარდა სხვა არ არის აქ და მგონი სხვა რამის მითითებას ისევ ეს სჯობს, ან ადმინისტრაციას შეუძლია ისე გააკეთოს, რომ ჩვენ თვითონ მივაწეროთ ჟანრიც და ა.შ.

დადუ, მეც მოგიკითხე. ისე, პოეზია საერთოდ რა შუაშია? ვინ ახსენა პოეზია ამ მინიატურასთან, სასაცილოა ვინმეს ეს დიალოგი პოეზია რომ ეგონოს. ჭორებს აქვს ადგილი ))))

წაიკითხავენ ანტი პიესებს და მერე ვითომ ესენიც წერენ "ანტი პიესებს"
ჩაქრით ჩაქრით : )))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

არც პროზაა ეს და არც პოეზია... :) მე მოგიკითხე

გამარჯობა ქეთუს! ნუ მიწყენს მშვენიერი ქალბატონი თუ ცოტაოდენ კრიტიკას შევიტან მის ნაწარმოებში, რადგან ეს კრიტიკა მხოლოდ სუფთა გულით და იმით არის განპირობებული, რომ შემდგომში ბევრად უფრო ხარისხიანი თხზულებებით გავიჟღინთოთ.... :) უპირველეს ყოვლისა შეგახსენებ (რაც ალბათ არ გჭირდება, მაგრამ მოწიწებით...), რომ პროზა იქნება ეს, თუ პოეზია, რაღაც ამბავს უნდა გვიყვებოდეს... ანუ მას უნდა ჰქონდეს სიუჟეტი, რომელსაც აქვს დასაწყისი, განვითარება, კულიმინაცია და დასასრული (რომელიც დაკონკრეტებულია ან არჩევანს უტოვებ მკითხველს)... მოკლედ ამ განვითარების გარეშე ის არასრულყოფილია და შესაბამისად არანაირ განცდას არ ტოვებს, გარდა იმისა, რომ ავტორსაც ტყუილად დაუკარგავს დრო და მკითხველსაც, რადგან ემოცია საყრდენის გარეშე ადამიანში არ რჩება. მთხრობელის დანიშნულება კი ის არის, რომ სათქმელი დატოვოს... ქვევით ერთ-ერთ კომენტარს მოვკარი თვალი- ,,და მერე?"-ო? მართალია ეს ადამიანი, რადგან რომელიმე მოთხრობიდან ამოგლეჯილ დიალოგს ჰგავს ნაამბობი... ეს ეხება ჩანახატებსაც, რომელსაც რატომღაც პროზას ვარქმევთ და სამწუხაროდ საიტზე საკმაოდ გავრცელებული ფორმაა ამ სახით. სამწუხაროდთქო ვახსენე, რადგან ამისათვის არსებობს დღიური და თუ ჩვენ ვათვალიერებთ ერთმანეთის ნაწარმოებებს, მაშინ იქ რომელიმე სუბიექტი კი არ უნდა გვიყვებოდეს თავის ნააზრევს(რაც არ უნდა მშვენიერი იყოს ის), არამედ მიკრო ან მაკრო სამყარო უნდა შეგვექმნას, სადაც ავტორი საერთოდ არ იგულისხმება და მისგან გამოგონილი გმირები, ასოების საშუალებით ცოცხლდებიან და სუნთქავენ... კიდევ ერთხელ მოგიბოდიშებ თუ რაიმე არაკორექტულად ავღნიშნე, მაგრამ გავმეორდები, რომ მხოლოდ კეთილი სურვილებით ვწერ კომენტარს, რადგან შენგან (,,შენობას" ალბათ მაპატიებ) აშკარად მოდის განცდის სიმძაფრის შეგრძნება, გეტყობა, რომ თავადაც იმპულსური ხარ, ეს კი მთხრობელისთვის აუცილებელი პირობაა და ამას თუ შესაბამის ყალიბში მოაქცევ(დანარჩენი ტექნიკის საქმეა) ნამდვილად იქნება შესაძლებელი, რომ პროზის თუ პოეზიის სახით მიაწოდო ადამიანებს ის რაც მათ ესე სჭირდებათ- ემოცია და სათქმელი... მადობა, რომ არ დაგეზარა და ჩაიკითხე კომენტარი :) გწერ საუკეთესო და წარმატებების სურვილებით....

გაიხარეთ :)

პ.ს. მაგ ოთახის შესახებ არ ვიცოდი, თუმცა 1 წელიც საკმარისია, უფროსმა ნერვები რო მოგიშალოს, საყვარლები არიან იაპონელები : ))

ძალიან მომეწონა... +2... LIKE და შენთვის არაფერი რომ მენანება კი იცი... :X

იაპონიაში, სერიოზულ კომპანიებში, არს სპეციალური ოთახები, სადაც უფროსების და მენეჯერების ფიტულები კიდია.
ხოდა გაბრაზებული თანამშრომლები, აგინებენ, აფურთხებენ და ცემენ ამ ფიტულებს წიხლებით.

ახლა რატოა ასე. იმიტომ რომ იაპონიაში არ არსებობს ე.წ. 1 წლიანი და 6 თვიანი კონტრაქტები. იქ თუ მუშაობას დაიწყებ, მთელი სიცოცხლის მანძილზე გაქვს სამუშაო. ხოდა მთელ სიცოცხლეში, ერთხელ ხო გაბრაზდები ისე  მაგრად უფროსზე რომ ცემა მოგინდება ?  რომ ბრაზი არ გაგყვეს და სამუშაოში ხელი არ შეგიშალოს. ხოდა მიდიან იმ ოთახებში თანამშრომლები და სულ წიხლებს აზელენ უფროსების ფიტულებს.

სხვათა შორის, ის ოთხები ხშირადაა დაკავებული, და რამოდენიმე დერეფანი აქვს, რომ თანამშრომლები ერთმანეთს არ შეხვდენ და უფროსამდე რამე ამბავი არ მიიტანონ.

არაა ახლა იაპონია ძაან მაგარი??????????

ხო მართლა, მომეწონა ეს ნაწერი.

დედა-შვილის საუბარს გავს...:)
მომეწონა რაღაცნაირად...:-*

მართალი ხაარ :* სამსახურებმა ისე არ უნდა დაგვიმონოს, რომ გადავაბიჯოთ ჯერ სხვის თავს, მერე ჩვენს და ა.შ. სწორად მოქცეულხარ, იგი სამსახური წავა და სხვა მოვაო :დ : ))) <3

აჰ, უარესები-ც მაქვს გაკეთებული, ეგ ბოლო იყო, ბოლოოო :)) (ბოლოს წინას შეგნებულად აღარ გავიხსენებ)
მერე დამირეკა სახლში სკოლის დირექტორმა, (ახლაგაზრდა ბიჭია), ჰოდა საათების რაოდენობა გვინდოდა შენთვის გაგვეზარდა, "დაევასე" იმ ინგლისელებსო  და ეგ რა ჰქენიოო , თან ეცინებოდა,გამოქცეული უკან აღარასოდეს ვრუნდები, ცხენი მელოდება ხოლმე შეკაზმული :))

აააა...გენაცვალე.. ქეთუ, აი ეგეთი უმუშევრობა სჯობს, დამიჯერე. ტაშს დაგიკრავდი მე იქ რომ ვყოფილიყავი : ))) :-*

ცოდვა გამხელილი სჯობს :))
ერთერთი კერძო სკოლა შეისყიდა ვიღაც მოცისფრო ინგლისელმა ელემენტმა, თავისი კანონების შემოტანა სცადა – მასწავლებლებმა სახლიდან უნდა ატარონ საგზალიო, სკოლის ხარჯზე არ უნდა იკვებებოდნენო და 16:00 საათამდე აქ უნდა იყვნენო, კიდევ სწავლების საკითხებში ჩაყო თავისი მოგრეხილი ცხვირი, ( ჭამა–სმის საკითხი დიდად არ მაწუხებდა, მაგრამ სხვების მაგივრად გავბრაზდი), რუსულად შევუკურთხე (მაინც ინგლისელი იყო და რომ არ გაეგო) და წამოვედი :)) "როჟა" ვერ ავიტანე, ვერაააააა :))
ახლა კი ვარ უმუშევარი! ამის თქმა მინდოდა და მეზარებოდა, ქეთუუუუუუუუს :-*

გაღიზიანებულ და მუდამ უკმაყოფილო სახეზე რთული ასატანი არაფერი არ არის, არადა ნახევარი სამყარო უკვე ასე დადის. რთულია...

არა, სხვისმა სახეებმა არ უნდა გაგვაღიზიანოს ალბათ :)

შეგიძლია არაფერი არ თქვა ქეთო, მთავარია გაღიზიანებული სახეებით არ ვიაროთ, სხვა ყველაფერი ასატანია : )

რა ვიცი, აბა? რა ვთქვა?

:დ:დ კარგი იყოს სისულელე და ნუ გაღიზიანდები ოღონდ, ეგ ან ამაზრზენია ან სასაცილო. ;)

და მერე? )))
სისულელეა

ხანახან ღირს უფროსის შეგინებაც :)

სახეზე, რომელიც მაღიზიანებს მეთქი!
-და როგორი სახე მეთქი, როგორი?
-გაღიზიანებული!


დუმილი...

იმიტომ, რომ მე აღარ შემოვდიოდი აქ, კარგა ხანი :) მეც მოგიკითხე ოთარ, გაიხარე ;)

რამდენი ხანია შენს გვერდზე არ შემოვსულვარ. ;)
მოგიკითხე და აბა შენ იცი, წარმატებები. ;)

თუ პოეზიად აღიქვი იყოს პოეზია, ვინ გიშლის ; ))

პროზააა თუ პოეზია..........
წარმატებები.....