თვალნი ქრებიანო,როცა ხვდებიანო
დროისა მოსვლას,დაღლილს ,ნაღვლიანს
ფიქრნი ჩდებიანო,იბადებიანო
ზევით და ქვევით რომ ჩუმად დარბიან

ლექსები მოდიანო,როცა ცოდვიანსო,
ალესილ წვეთებით თავს აწვიმს
წვეთი წვეთად დარჩეს,სიმართლე კი გაშრეს
ცოდვა არც ყოფილა,არც არის!

გულის ცემა მესმის,ტკივილის ცა მერთვის,
სუნთქვა მარწუხებში ექცევა,
ერთი ამოსუნთქვა,მყისვე მიშლი–მოშლის
შავი ღრუბლებისა შეტევას.

ცივი სითბო მაკრთობს,
ნისლს ალერსი ათბობს,
თვალში კვლავ დგება სინათლე,
ერთ რაღაცას ვხვდები,არასოდეს ვკვდები,

დიდი ხნის წინათ ვინატრე....