…ოდნავ შესამჩნევი ხმაური კარებზე..
ხელისცეცებით მივყვები კედლებს..
-მე ვარ ნუ გეშინია- მეუბნები...ვიცი რომ შენ ხარ..შენს სიახლოვეს როგორ ვერ ვიგრძნობ..შენ სხვანაირი სუნი გაქვს, ნაცნობი... ჩემეული..აგყავარ.. მიხუტებ და მიაბიჯებ..
შენ ჩემი თვალები ხარ..
ხელები თმებში..აღარ მოგყვება..
-რა უყავი თმებს?-მეკითხები მარტივად..-
-აღარ მომინდა- ვეუბნები მე სიბნელის იმ მხარეს, საიდანაც შენი სუნთქვა მოდის..
ვერ ვხედავ მოგწონს თუ არა..
თუ მიბრაზდები..
თუ სულ ერთია..
-გშია-?
-არა.
-მაიც ვერაფერი გაგიკეთე..
ღრმად ისუნთქავ ..
-დანა ვერ ვიპოვე!
-აღარ იხუმრო!
თავიდან მტკივა გადაჭრილი ვენები და მახსენდება ყველა  დანა ბრმა გოგონასთვის დამალული..
ფურცლის შრიალი..
-დამხატე?-ალბათ ნახატი აიღე..ალბათ გეღიმება..
-კი
-სასაცილოა.. იცი ნარინჯისფერი  ვარ.
-ფანქარი შავი მეგონა- შავი როგორც წყვდიადი ჩემს სამყაროში ..მაგრამ შენ მაინც გაქვს განსხვავებული ფერი და ამ ფერად დამეხატე...შენს ფერად..
ბედნიერება ხომ შეგრძნებააა და არა ხედვა..
-უნდა გელაპარაკო- თითებით მივყვები შენს სხეულის ნაწილებს..
ხელებით გიჭერ სახეს..თვალებში ვერ გიყურებ ..ალბათ სიტყვები არც დამჭირდებოდა. ჩემი თვალები უფრო მეტი იყო ყოველთვის ვიდრე მე..მე ვიყავი თვალები..
მაგრამ შენ ხომ არასოდეს იხედებოდი.. ..ეხლა ვერავინ ვერ მეჩვევა მზერის გარეშე..შენთვის არ შეიცვალა არაფერი მხოლოდ..
ისევ არ მიყურებ თვალებში და მე ისევ ვერ ვსუნთქავ უშენოდ..
-მე მინდა წახვიდე- ვგრძნობ შენს ხელისგულს და ოქროს რგოლს გიდებ. ნივთებს არასოდეს ქონიათ ჩემთვის მნიშვნელობა..