დღეს კვირაა, ანუ ვიხადნოი. ჰოდა ისვენებს სატირა. პოსტს უმეთვალყუროდ ხო არ მივატოვებდი და იუმორი დავტოვე აქანა. ჰოდა მაგი გეტყვით რაცხეებს. სანამ ჩემი იუ (ასე ვუძახი მე მაგას მოფერებით) ცენაზე გამოსასვლელად ემზადება, მინდა ვორი სიტყვა ვთქვა მეც. თავისთავად დედაქალაქის სიყვარული კაი რამე ხილია თქვენ ხართ ჩემი ბატონები, მარა იმდენი ლექსი და სიმღერაა დაწერილი, რომე, მაგარი საყოჩაღო საქმეა მაგაზე ხელის მოკიდება... ა, იუ მქაჩავს სახელოზე, კაი გეყოფა, მე დამაცალეო და დოვუთმობ აწი მაგას სიტყვას. გამარჯობათ, გამარჯობათ. ასეთია ჩემი ხვედრი მეგობრებო. როცა ზოგიერთები, კვირაობით ისვენებენ და ერთობიან, მე ვშრომობ და ვდგივარ ქართული პოეზიის საგუშაგოზე. ა, შემევედი ურაკზე და რა დევინახე? სათაური ხუტუნიებო, სათაური - "სიყვარული თბილისზე". გევიფიქრე, - ოდა თბილისსე წამიკითხია საცხა, ლექსი თბილისსე მე მაქ დაწერილი ბაღნობაში რო ვაწვალებდი პეროს ემაშვინ, სიმღერა თბილისსეც მომისმენია ნანი ბრეგვაძის ნამღერი და მოდი ერთი ბარემ ამ თბილისსე სიყვარუსაც გოვუსინჯავ გემოს თქვა და დევიწყე კითხვა. პირველი სტროფიდანვე ისე თბილი და ნაცნობი ხანგები აჟღურტულდენ გონებაში, ავღიღინდი და ასე ჩავღიღინდებოდი ბოლომდე, მარა "მეფე დავითს შემაგება თბილისმა"-ო და ფიქრი იმაზე გედემერთო, ნეტავი რა ხნისაა ე ევროპელი, დავით მეფეს როა შენახვედრი თქვა. გავაგრძელე კითხვა იმის იმედით, რამე ნიშანს მაინც დევინახავ ამ კითხვას რო პასუხი გასცეს და აბა, თქვენც არ მომიკვდეთ, ვერ გევიგე მაგის ხნოვანება. მარა სამაგიეროდ, მეორე კუპლეტში ივლისში აღმოვჩდი და ისე დამცხა, ცივი წყალი ვინატრე უცფათ. ივლისი და თბილისი, თბილისი და წაღვერი იცოცხლეთ თქვა კაი რამეებია, მარა თლა ასე კაცო?.. მესამე კუპლეტში - შესაშური მასპინძლობა არი მისი(თბილისის) ოქრო-ვერცხლის თილისმაო და კაი ხანი ვიმტვრიე ტვინი იმაზე ფიქრით, თუ როდის გახდა მასპინძლობა თილისმა და შესალოც-დასამშვიდებელი საშუალება თქვა. ამაზე ფიქრში რო ვარ, ატყდა ამ დროს ზარების რეკვები და მესიჯების მოწერები ქუთეისიდან - რაიო ბუჯოო, ჩვენ უნდა შეგვშურდეს მაგენისო, აქანა ჩამოვლენ და ჩვენ ვუშლით სუფრასო, იქანა ჩავალთ და დილიდან დაღამებამდე, - ჩაის ხო არ მიირთმევთ აბა ყავა გასინჯეთ, ნატურალურია ბრაზილიიდანო და რო გაგაგიჟებს კაცს შიმშილი, გაგიშრება ყელი, გავარდები სადმე, იმერელპოვრიან რესტორანში, გაშლი სუფრას, დაპატიჟებ მაგენსაც (აპა მარტო ხო არ იქეიფებ ჟადნი კაცივით) და კიდო შესაშურიო?! აქანაც და იქინაც ჩვენ გამოვდივართ მასპინძლებიო. მე რა თქმა უნდა ვუპასუხე, მივწერე საპასუხო მესიჯებიც და ოვუხსენი, რომე, პატარა ნედრაზუმენიაში ხართ თქვენ თქვა. ავტორს თქვენზე კი არ უგულისხმია შეშურება, ევროპელია მაგი და თავისიანები იგულისხმა, გერმანელები, ფრანგები, ინღლისელები და ათასი სხვები თქვა. ძლივს დავაწყნარე მოკლეთ, ე გადარეული ქუთაისლები და გავაგრძელე კითხვა. ისე მეამა, ისე მეამა დილისმას ნაზად დაბერილი სიო რომე, კიღამ გვერდზე გადავდევი ლექსი და ამოვუშვი ხვრინვა, მარა გამახსენდა ჩემი პოსტი და გადევედი მეოთხე კუპლეტზე.
ამ ევროპელ კინტოს, თუ მოუგონეს სიყვარულის მითები, (თან ამგენის სმის პოტენციალი რო ვიცი) ჩაასხეს ყანწით ღვინო, ეერეოდა გვირილებში ტიტები და მოუპუჭავდა თვალს თბილისელ ლამაზმანებს, აბა რა დეემართებოდა? ა, ხო ვთქვი მე ვერ არიან ევროპელები მაგარი მსმელები თქვა, არა, რა გლახა ხალხია ე თბილისლები კაცო, თუ დეინახეს ვინცხა სუსტი, ჩაახჩობენ ბოლომდე ღვინოში. ნახეთ რა უქნეს კაცს? დამართეს ბელაია გარიაჩკა. უკვე ასე გონია, მამაო მტკვარი ძალით ჯვარს წერს და ამ ყველაფერში ვაჟა ფშაველას უდევს ბრალი. მარტო საიათნოვა ეგულება დამხმარედ თავის უბედურებაში და იმისგან მინაძღვნელი ლექსების ამარადღა შერჩენია ცხოვრებას. რა ვქნა ახლა მე, რაითი ვანუგეშო, ამ ველური თბილისლების ხელში ჩავარდნილი ევროპელი?.. მეექვსე კუპლეტში ბელაია პიკს აღწევს და ყარაჩოხელებიც გამეეფინენ ქალაქში. ისე, უკვე შეუყვარდა ყანწი თურმე და იმედი გამიჩდა პაწა, ეშველოს იქნება რაცხა, ა?. აუჰ, მეტი არაა ჩემი მტერი, ეერია ისთავე რამსი, ახლა მტკვრის ტალღებმა დოუპირეს გალახვა... ამ ადგილას დავხუჭე თვალები და დევიწყე ლოცვა. ღმერთო, ღმერთო, შენ უშველე ყველა გაჭირვებულს თქვა, გამეიყვანე რამენაირად ამფერი მდგომარეობიდან ე საცოდავი ევროპელი თქვა, ნუ მიატოვებ გასაჭირში თქვა. იმედიანად გავახილე თვალები და ქორივით დავაცხრი ბოლო, მეშვიდე კუპლეტს
შემოგევლე კურთხეულო მიწავ მე, თუნდაც ცრემლმა თვალზე შენთვის იაროს, შეგიყვარე, როგორც ღმერთი გიწამე, მოვკვდე, შენზე დარდმა გადამიაროს
ჰოდა კიდევ ერთხელ ვიწამე ღმერთის. ნახეთ საოცრება, - მიუხედავად ამდენი ტანჯვა-წამების, დამცირების და გაბითურებისა, როგორ აპოვნინა ამ კაცს საკუთარ თავში ძალები და სიყვარულით აუჩქეფა ისთევე გული. მე ვერ შევძლებდი ამას. თქვენ?
ფარდა.
დღეს კვირაა, ანუ ვიხადნოი. ჰოდა ისვენებს სატირა. პოსტს უმეთვალყუროდ ხო არ მივატოვებდი და იუმორი დავტოვე აქანა. ჰოდა მაგი გეტყვით რაცხეებს. სანამ ჩემი იუ (ასე ვუძახი მე მაგას მოფერებით) ცენაზე გამოსასვლელად ემზადება, მინდა ვორი სიტყვა ვთქვა მეც. თავისთავად დედაქალაქის სიყვარული კაი რამე ხილია თქვენ ხართ ჩემი ბატონები, მარა იმდენი ლექსი და სიმღერაა დაწერილი, რომე, მაგარი საყოჩაღო საქმეა მაგაზე ხელის მოკიდება... ა, იუ მქაჩავს სახელოზე, კაი გეყოფა, მე დამაცალეო და დოვუთმობ აწი მაგას სიტყვას. გამარჯობათ, გამარჯობათ. ასეთია ჩემი ხვედრი მეგობრებო. როცა ზოგიერთები, კვირაობით ისვენებენ და ერთობიან, მე ვშრომობ და ვდგივარ ქართული პოეზიის საგუშაგოზე. ა, შემევედი ურაკზე და რა დევინახე? სათაური ხუტუნიებო, სათაური - "სიყვარული თბილისზე". გევიფიქრე, - ოდა თბილისსე წამიკითხია საცხა, ლექსი თბილისსე მე მაქ დაწერილი ბაღნობაში რო ვაწვალებდი პეროს ემაშვინ, სიმღერა თბილისსეც მომისმენია ნანი ბრეგვაძის ნამღერი და მოდი ერთი ბარემ ამ თბილისსე სიყვარუსაც გოვუსინჯავ გემოს თქვა და დევიწყე კითხვა. პირველი სტროფიდანვე ისე თბილი და ნაცნობი ხანგები აჟღურტულდენ გონებაში, ავღიღინდი და ასე ჩავღიღინდებოდი ბოლომდე, მარა "მეფე დავითს შემაგება თბილისმა"-ო და ფიქრი იმაზე გედემერთო, ნეტავი რა ხნისაა ე ევროპელი, დავით მეფეს როა შენახვედრი თქვა. გავაგრძელე კითხვა იმის იმედით, რამე ნიშანს მაინც დევინახავ ამ კითხვას რო პასუხი გასცეს და აბა, თქვენც არ მომიკვდეთ, ვერ გევიგე მაგის ხნოვანება. მარა სამაგიეროდ, მეორე კუპლეტში ივლისში აღმოვჩდი და ისე დამცხა, ცივი წყალი ვინატრე უცფათ. ივლისი და თბილისი, თბილისი და წაღვერი იცოცხლეთ თქვა კაი რამეებია, მარა თლა ასე კაცო?.. მესამე კუპლეტში - შესაშური მასპინძლობა არი მისი(თბილისის) ოქრო-ვერცხლის თილისმაო და კაი ხანი ვიმტვრიე ტვინი იმაზე ფიქრით, თუ როდის გახდა მასპინძლობა თილისმა და შესალოც-დასამშვიდებელი საშუალება თქვა. ამაზე ფიქრში რო ვარ, ატყდა ამ დროს ზარების რეკვები და მესიჯების მოწერები ქუთეისიდან - რაიო ბუჯოო, ჩვენ უნდა შეგვშურდეს მაგენისო, აქანა ჩამოვლენ და ჩვენ ვუშლით სუფრასო, იქანა ჩავალთ და დილიდან დაღამებამდე, - ჩაის ხო არ მიირთმევთ აბა ყავა გასინჯეთ, ნატურალურია ბრაზილიიდანო და რო გაგაგიჟებს კაცს შიმშილი, გაგიშრება ყელი, გავარდები სადმე, იმერელპოვრიან რესტორანში, გაშლი სუფრას, დაპატიჟებ მაგენსაც (აპა მარტო ხო არ იქეიფებ ჟადნი კაცივით) და კიდო შესაშურიო?! აქანაც და იქინაც ჩვენ გამოვდივართ მასპინძლებიო. მე რა თქმა უნდა ვუპასუხე, მივწერე საპასუხო მესიჯებიც და ოვუხსენი, რომე, პატარა ნედრაზუმენიაში ხართ თქვენ თქვა. ავტორს თქვენზე კი არ უგულისხმია შეშურება, ევროპელია მაგი და თავისიანები იგულისხმა, გერმანელები, ფრანგები, ინღლისელები და ათასი სხვები თქვა. ძლივს დავაწყნარე მოკლეთ, ე გადარეული ქუთაისლები და გავაგრძელე კითხვა. ისე მეამა, ისე მეამა დილისმას ნაზად დაბერილი სიო რომე, კიღამ გვერდზე გადავდევი ლექსი და ამოვუშვი ხვრინვა, მარა გამახსენდა ჩემი პოსტი და გადევედი მეოთხე კუპლეტზე.
ამ ევროპელ კინტოს, თუ მოუგონეს სიყვარულის მითები, (თან ამგენის სმის პოტენციალი რო ვიცი) ჩაასხეს ყანწით ღვინო, ეერეოდა გვირილებში ტიტები და მოუპუჭავდა თვალს თბილისელ ლამაზმანებს, აბა რა დეემართებოდა? ა, ხო ვთქვი მე ვერ არიან ევროპელები მაგარი მსმელები თქვა, არა, რა გლახა ხალხია ე თბილისლები კაცო, თუ დეინახეს ვინცხა სუსტი, ჩაახჩობენ ბოლომდე ღვინოში. ნახეთ რა უქნეს კაცს? დამართეს ბელაია გარიაჩკა. უკვე ასე გონია, მამაო მტკვარი ძალით ჯვარს წერს და ამ ყველაფერში ვაჟა ფშაველას უდევს ბრალი. მარტო საიათნოვა ეგულება დამხმარედ თავის უბედურებაში და იმისგან მინაძღვნელი ლექსების ამარადღა შერჩენია ცხოვრებას. რა ვქნა ახლა მე, რაითი ვანუგეშო, ამ ველური თბილისლების ხელში ჩავარდნილი ევროპელი?.. მეექვსე კუპლეტში ბელაია პიკს აღწევს და ყარაჩოხელებიც გამეეფინენ ქალაქში. ისე, უკვე შეუყვარდა ყანწი თურმე და იმედი გამიჩდა პაწა, ეშველოს იქნება რაცხა, ა?. აუჰ, მეტი არაა ჩემი მტერი, ეერია ისთავე რამსი, ახლა მტკვრის ტალღებმა დოუპირეს გალახვა... ამ ადგილას დავხუჭე თვალები და დევიწყე ლოცვა. ღმერთო, ღმერთო, შენ უშველე ყველა გაჭირვებულს თქვა, გამეიყვანე რამენაირად ამფერი მდგომარეობიდან ე საცოდავი ევროპელი თქვა, ნუ მიატოვებ გასაჭირში თქვა. იმედიანად გავახილე თვალები და ქორივით დავაცხრი ბოლო, მეშვიდე კუპლეტს
შემოგევლე კურთხეულო მიწავ მე, თუნდაც ცრემლმა თვალზე შენთვის იაროს, შეგიყვარე, როგორც ღმერთი გიწამე, მოვკვდე, შენზე დარდმა გადამიაროს
ჰოდა კიდევ ერთხელ ვიწამე ღმერთის. ნახეთ საოცრება, - მიუხედავად ამდენი ტანჯვა-წამების, დამცირების და გაბითურებისა, როგორ აპოვნინა ამ კაცს საკუთარ თავში ძალები და სიყვარულით აუჩქეფა ისთევე გული. მე ვერ შევძლებდი ამას. თქვენ?
თბილისის სიყვარული, სამიჯნურო სიმღერა თბილისზე... - მაგრამ არა, სიყვარული თბილისზე.
ყარაჩოხელი - ყარა (შავ) ჩოხელი;
კინტოს ღვინო - ???
"მოვკვდე, შენზე დარდმა გადამიაროს" - აი, სიყვარულიც ასეთი მართალი უნდა, ცოცხალი ვარ და მიყვარხარ, მედარდები... როცა მოვკვდები, დარდიც გადამივლის შენზე (ანუ ფეხებზე დაგიკიდებ).
თბილისის სიყვარული, სამიჯნურო სიმღერა თბილისზე... - მაგრამ არა, სიყვარული თბილისზე.
ყარაჩოხელი - ყარა (შავ) ჩოხელი;
კინტოს ღვინო - ???
"მოვკვდე, შენზე დარდმა გადამიაროს" - აი, სიყვარულიც ასეთი მართალი უნდა, ცოცხალი ვარ და მიყვარხარ, მედარდები... როცა მოვკვდები, დარდიც გადამივლის შენზე (ანუ ფეხებზე დაგიკიდებ).
