ჩვენ გავიზარდეთ უფრო დიდები,
ვიდრე გვეგონა ეს ბავშვობაში,
ახლა უკუღმა მივსდევთ დინებას
და არც ჯებირებს აღარ ვაშენებთ,
რომ გადმოვიდეთ ნაპირებიდან –
ხანდახან როგორც მკვდარი თევზები,
თითქოს მზის გულზე სიკვდილს ვაპირებთ,
თითქოს მუდმივი ბრძოლა გვბეზრდება...
როცა ვერ იტევს სხეული დუღილს,
მუჭში მომწყვდეულ ხაზებს დავყურებთ,
მერე რატომღაც მალე ვიღლებით,
მაინც სიცოცხლით ვივსებთ ლაყუჩებს.
წარსული ჩვენთან ისე ახლოა,
გვგონია, ერთი ხელის გაწვდენით
შევძლებთ, შევეხოთ ღმერთზე ახლობელს,
რადგან დაგვემსხვრა ღმერთი, ამ რწმენით
ომში, რომელიც არ იყო მისგან
და უკანონოდ შობეს დიდებმა,
არავის ტკენა არ ჰქონდათ მიზნად,
მაინც ტკივილით მივედინებით.
თვეები დღეებს იმეორებენ,
ჩვენ მომავლისთვის ვეძებთ საშოვარს
და გადამფრენი წეროებივით,
სადღაც დავტოვეთ უკან ბავშვობა.

ჩვენ გავიზარდეთ უფრო დიდები,
ვიდრე გვეგონა...