ფიქრებმა ობობას ხლართებში გამაბა,
                                      ხელიდან მეცლები, ვერ გხვდები, სადა ხარ?
                          თვალები, არწივის თვალებს რომ წააგავს
                      ფრთები გამოგისხამს ვერ გწვდები,
                            სადა ხარ?
                                მაგ მზერამ განმგმირა,
                                    ქარივით დავდრტვინავ,
                                      ღრუბლებში დავძრწივარ,
                                            შენს ფრთებს შევეხები ძლიერს და
                                                            გამყინავს...
                                          მე ისევ ბავშვი ვარ..
                              ზღვის ნაპირს მივყვები შიშველი ფეხებით,
                            ფერებით მევლება ტერფებზე შხეფები,
                        ხელების ფათურით ტალღებს ვეფერები,
                      ღამდება მიყურებს დაისის ფერები.
                    მზე თვალებს მილულავს..
                    კვლავ მარტო დავრჩებით
                    ზღვა, მე და ნაპირი..
                არსად შენაპირი
                    ქვიანი ნაპირი
                        ცივი საღამოა..
                იყო დიდი ხნის წინათ,
                  ცეცხლში გახვეული ქალაქი დავტოვე,
                  თვალები დავახრჩვე ცრემლებით
                      გოლგოთას გავუდექ ვედრებით,
                        ისე არ მოვკვდე, რომ ერთხელაც ვერ გნახო,
                          შენ ჩემო სოხუმო
                                  ოცნების ქალაქო..