მიცქერს ნაპირი მშვიდი,
  ქარი, ლერწამტა რხევა,
  მზე დასავალში მიდის
    მიყვარს ჩრდილების ცქერა.
  სიჩუმეს ოთხი რაშის
  ფლოქვების თქეში არღვევს
  გაშიშვლებულან ქარში,
  დამსგავსებიან ლანდებს.
  სიცოცხლის სურვილს მგვრიდა
  ეს გაყინული წამი,
  მივეცემოდი ფიქრებს,
  ნიავს ერთვოდა სული,
  დაასკდებოდა ქვიშას
  აღელვებული გული.
  ყოფისგან დაღლილ სხეულს
  ტალღებში გაახვევდა,
  მე იქ ვიყავი სადაც
  მართლა სიცოცხლე ჩქეფდა.
  ვეფერებოდი ფოთლებს,
  გადავიფრენდი მინდვრებს,
  ჰქუხდა ბუნების ვალსი,
  ჰანგები სწყვეტდნენ სიმებს,
  მე მოვიწევდი შენთან
  და სიახლოვით მთვრალი,
  დავიღვრებოდი ცრემლად
  და სიყვარულით ამით...
  მივეცემოდი ნავარდს
  როგორც ფოთოლი ქარში,
  არ ნელდებოდა სული
  აღარ წყდებოდა ვალსი..
  ვიცი ჩადგება ქარი,
    ვცი სიბერეც მოვა,
    იქნებ ჩამოჰკრას ზარი,
    სხეულსაც გასცვეთს.. დროა.
    მაგრამ მერწმუნეთ სულში
    აღარ ჩაქრება ცეცხლი
    და სიყვარულის სურვილს
    აღარ ექნება ბოლო...