კარგა ხანია, რაც შენს თავს ებრძვი,
დუმილის ქვებს კი უბით მიათრევ.
იმის გამო, რომ ხმამაღლა ვერ თქვი
ის, რაც მიგაჩნდა შიშველ სიმართლედ...
თუმც, თავს გახსენებს მძიმე მარყუჟი,
ყელზე რომ მოგდეს, ნიშნად მონობის.
შენც ადექი და წლობით გაყუჩდი,
და გაუწექი ყოფას ბოლომდე.
გზარავდა სახე ფსევდო-ელიტის,
თვალში რომ გჩრიდნენ ყოველ ცისმარე,
ყველა მზაკვრობის ნახე ზენიტი,
გულში დანად რომ გამოგიტარეს...
და ერთხელ გკითხა შვილმა მარტივად,
ნართაულის და კიბვის გარეშე:
-ნუთუ, ეგ თმენა ამ ყოფად ღირდა,
თუ ვერ უყურებ შენს თავს თვალებში...
შვილთან კი არა, შენს თავთან გიწევს
ამ დუმილისთვის თავის მართლება.
სხვამ განიკითხოს სხვის თვალში ბეწვი,
მე ვიწყებ ჩემი დირეს გათრევას...
არაფერია იმაზე ძნელი
სულს რომ შემოხსნი შიშის არტახებს.
არ გადახტეო შენს თავზე ზევით,
მე კი ვცადე და მაინც გადავხტი...

სიბერე

ქსოვდა მოხუცი მოგონების
უთბილეს თავშალს,
იდგა ამინდი წვიმიანი,
არც ისე ცივი.
ამბის მთხრობელი შორიახლო
წამლადაც არ ჩანს,
კედლის სურათებს ფერი ადევთ
სახეზე ცვილის...
უხმოდ დადიან ოთახებში
ლანდები ხსოვნის,
დროც უსათვალოდ ბორიალობს
ჩაკეტილ წრეში.
კარგა ხანია, რაც ამ სახლში
ცხოვრობენ ორნი,
სიკვდილ-სიცოცხლე
ოდითგანვე დადგენილ წესით...
ცამდე ვერ აღწევს მილეული
კერიის სითბო,
არ ეგებება სიხარულით
წინკარი ნაგრამს.
სიმარტოვეა თავიც, ბოლოც
ცხოვრების თითქოს,
ის მიგაცილებს ბოლო გზაზეც,
ქარონის ნავთან...
თავს რა ამაოდ იყტუებდა
ლოდინი შარშან,
დააპურებდა თბილი სიტყვის
სულ ერთი იჯრა.
-სულის ჭაში კი დამრწყულები
იმედიც დაშრა, -
ამოიოხრა სიბერემ და
კუთხეში მიჯდა...