ან უნდა მწამდე, ან გავლოთდე ან უნდა ვწერო,
როგორმე გულს რომ შევუკერო  ტყვიის წაღები,
არ გინდა – არა, რათქმაუნდა, მე უნდა ვთელო
ყოველღამ შენით ნამთვრალები სახის ნაკვთები.

და ჰგავდი ციურს,ან ქვესკნელში სინათლის გამას,
ტანი გაქვს უფრო უანგარო ვიდრე აზრები.
წუხელ მე შენი ხელი მსურდა,ვნების გაჭიმვად,
მაგრამ შენ მაინც ნაორსულარ ქარს გადაჰყევი.

თვრები და ატყობ გაორებას, აზრის კარგვას და
თეთრი მაჯები აგევსება ხმელი ძარღვებით,
სისხლი ამაღამ ნეტარების მოტივს დაკარგავს,
ისე მოვალ და ჩუმად ტანში შეგეპარები.

ჩუმი ორგია, გახვითქული წელი და შუბლი,
ორი კვირაც და დამთავრდება სულის გალეშვა,
არ მინდა ფიქრი ნირწამხდარი, საყვარლის თმები,
ტანზე რომ მაინც უმოძრაოდ მაჩვევს აკლებას.

მაინც მიმატებს საფიქრალს და ვატყობ არ დამრჩა.
სხვა ხსნა,სხვა ფიქრი, ორიოდე სიტყვაც სათქმელი.
მოდი მომენდე აღარ გქონდეს ვნება ნატვრად და
ძალაგამოცლით დამასვენე ცვილის თვალები.

მინდა მათბობდე დავიბადე ქვეყნად ქალად და....
სანამ ვისუნთქებ ტანზე მეცვას შენი მკლავები.
     



                  candy.