ახლა ღამეა უკვე,
რაღაცნაირად მშვიდი,
შენ აივნიდან მიცქერ
რაღაცნაირი დიდი,
სიყვარულით და მერე
თვალებს მარიდებ ცოდვით
სავსეს და ისევ მიშვებ...

მე გავუყვები ამ გზებს
შუა ღამეს და ვიცი,
არსად მიმიყვანს იგი
ან სადმე სადაც არ მყავს
არავინ მასზე დიდი
სიყვარულით რომ გამათბობს,
მალულად მაგრამ...
ვიცი, რომ
დღეს ღამე არის
რაღაც, ფორმალურად მშვიდი,
და დაგემსგავსა იგი
ტკივილითა და დიდი
სიყვარულით...

მე არ მასვენებს იგი. . .