უწინ მხურვალე
ტაშით მაქებდით,
მერე მლანძღავდით
და მაძაგებდით:

- “არ გყოლიაო
მოკეთეთ ღმერთი!..
ახლა,  რომც მოკვდე,
არის სულ ერთი..."

თუმცა ჩანგიც ხომ
არ დაამღერებს,
თუ დარდს თავისას
არ გააჟღერებს?!

ხოდა მეც ყოველ
მზის აღმოსავალს
შევუნდობ აწმყოს,
ვლოცავ მომავალს,

ძველთა დღეთა ვცნო,
სხვას არას ველი,
განა რა მოხდა,
აწი რა მელის!..