ნეტავ სად ხარ, სად გეძებო,
რომელ ბილიკს მივენდო,
დაკარგულო მარგალიტო,
საქართველოს იმედო.

ლაჟვარდოვან ცისფერ თვალებს,
სულ ობლად რომ ავლებდი,
როგორ მწვავდა, როგორ მწარედ,
თუმც არაფერს მავნებდი.

ცა ოცნებით სავსე ღამეს
პირველად რომ ამღერდი,
როგორ უხმოდ, როგორც აკვანს,
თმებით მთვარეს არწევდი.

და რომ გაქრა ტკბილი ნანა,
რად მომცილდი წახვედი?
გულს იარა რად მომკიდე,
რად გამიწყრი, დამშორდი?

ახლა სად ხარ, სად გეძებო,
რომელ ბილიკს მივენდო,
დაკარგულო მარგალიტო,
მითხარი საიმედო.