ხომალდებით შევტოპე,
მოციმციმე ცა,
შენი ლურჯი თვალები
და თვალები ზღვა.

სად თვალები მრავალი
ცხარე ცრემლით ტიროდნენ,
სევდით პირმომცინარი,
მკვდრებიც არ იცინოდნენ.

ასე იყო მაშინაც,
და სტიროდნენ თვალები,
ბედმა გადამარჩინა,
აღარ შევებრალები.

შეიბრალეთ თვალები,
გაგცეს თუკი თვალებმა,
მე თუ არ გებრალებით,
სხვა თუ არ გებრალებათ.

ო, რარიგად შეტოპეთ,
დაბურული ზღვა,
ჩემი მღვრიე თვალები,
უსასრულოდ სხვა...