მზეს, გაღიმებულს ყურთამდე
ფიქრს საზეპიროდ ვურთავდი...
ამინდს შემცივნულ სახეზე
სითბოს სალბუნად ვახვევდი.
თავს ვუქონავდი ხასიათს,
რას იზამ, ზოგჯერ ასეა...
ცუდ აზრებს ვეამბრაზურე,
ვატყობ, მოკეთეს მაძულებს.
თავს შევეფარე სახლივით,
ცხოვრებისაგან დაღლილი...
სიმართლეს გულში ვმალავდი,
სიცრუეს ვდევდი კარამდი.
შიშებს დავადე რაზები,
დროს არ ვეფიანდაზები...
ცად ავაფრინე ალალი,
რაც იყო, ისიც არ არი!..
ვზივარ, დუმილის ქვას ვკოდავ,
ყვავს რა აქვს, ბუს რომ გაჰქონდეს...
ასჯერ ნაზომი განზრახვა
გაჭრას დღესვე მთხოვს, განა ხვალ!
თავთან ხმამაღლა ვსაუბრობ,
ვარკვევ, მაწუხებს რა უფრო:
აზრი ქცეული სალოსად,
თუ სვლა ჭკუაზე ფალოსის?..
მტეხს უთქმელობა სახსრებში,
ეს დროც მაგონებს მხარშეცვლილს.
მზეს მაინც ვისხამ ფიქრიდან,
სინათლეა როა, იქ მინდა...

          23.11.11