სხვა გზა არ ჰქონდა, მოვიდა დილა
და ისევ მარტო ვიგრძენი თავი,
ჩემი ცოდვების მოწმე ხარ, მია,
არდაწერილი წიგნის ქვეთავი.


თვეები მტკვარში ფოთლებად ყრია,
ტივტივ მისდევენ ბედს და მარიფათს,
ქლიავისფერი მზე იყო ,მია,
შემოდიოდა ყველა კარიდან.


მია, თავიდან როცა მიცილებ,
დილის ცა საბნად აღარ მახურავს,
სულ დამავიწყდა , მია, სიცილი
და უშენობა დავიმსახურე.