შენ აღიარე თეთრი, ბევრჯერ ნანახი მხარე, შენ მოგყვებოდა დარდი, დარდი - სიწმინდე ზეცის, ამბიციების ზღვარზე ასე მისდევდი მესსას და არასოდეს შეცდი. შენ გრძნობდი გზაზე დაღლას, როცა შეცურე ზღვაში, ადამიანის ზღვარში შენ არ გაავლე ხაზი, ამოტივტივდა ძველი, სიბერესავით ნაზი, გემი დაკარგულ იმედის. შენ განიზრახე ცეკვა ლილისფერი თან მკაცრი და საუკუნის დამდეგს ჯვარზე გაეკარ ფიქრით, ასე თქვეს წაუხდაო მას სიყვარულზე აზრი, ასე თქვეს, გაფრინდაო ის სივრცეების მდომი, და ბოლოს აღმოხდაო ხმა სასაფლაოს მთოვი.