ამ ბოლო დროს ჩემს ნაჭუჭში შევიკეტე,
თითქოს მეგაპოლისი დაცარიელდა
ხალხისგანაც და მოვლენებისგანაც
(ყოველშემთხვევაში ჩემთვის).

ვზივარ და ვფიქრობ რძალზე
რომელიც ზიზღით უყურებს ჩემი ჭამის პროცესს...
შვილი როგორც წესი მაგ დროს სახლში არაა
თუმცა როცა არის არც მაშინ იცვლება არაფერი.

მგონი ჩემი დრო მოვჭამე - ესე ამბობდა ბაბუა ჩემს ბავშვობაში,
მეც ეგრე ვფიქრობ და ჩემს მოსავლელად ნაყიდ რობოტს ვუყურებ,
ვიკასაც ზიზღი დასთამაშებს ფოლადის სახეზე,
ხო, ვიკა რობოტია, უჟანგავი ფოლადის სახით
რძალიც რობოტია, ხელოვნურად დაბერილი მკერდით,
(ორივე შვილმა მომიყვანა).

აივანზე გავდივარ, მაინც რა მაღალია მეოთხმოცე სართული...
ბავშვობაში მეშვიდეზე ვცხოვრობდი,
ამბობენ რაც უფრო ბერდები, ღმერთს უახლოვდებიო -
ჩემზეა ნათქვამი.

ვიღებ ერთ ღერს, ვიკა მიკიდებს და
ირონიით ჩამჩიჩინებს - მოწევა ორსულობის დროს
იწვევს გენეტიკურ დეფექტებსო - ნაყოფში,
ჯერ ვბრაზდები, მერე მეცინება და ჩემს ქვევით ნისლში ვიძირები.

ამ ბოლო დროს ჩემს ნაჭუჭში შევიკეტე,
თითქოს მეგაპოლისი დაცარიელდა...

30.09.08