ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ანონიმი 101
ჟანრი: პოეზია
4 აპრილი, 2012


afflātus

დაბადებიდან,
ყოველ შემდგომ ეტაპზე -
რომელიც ცხოვრებისათვის გვამზადებდა,
ჩვენ გვასწავლიდნენ:
სიარულს,
სწორად კვებას,
ზრდილობას
და კიდევ ვინ მოთვლის რამდენ რამეს.
მაგრამ ჩვენ
ვსწავლობდით მხოლოდ გაქცევას და მხოლოდ
საკუთარი სულიდან.
რომელიც ჯერ იყო სუფთა, ვითარცა ცა,- უღრუბლო ამინდში,
და ბოლოს ჰგავდა გაბზარულ ღმერთს.

ნუ მეტყვით!
რომ მე არ მინახავს გაბზარული ღმერთი.
რამეთუ მის სარკესავით თვალებში
დამინახავს ჩემი სული
რომელიც სავსე იყო ზიზღით,-
ყველაფრისადმი.
და როგორც ხდება ხოლმე -
ბევრი ცდების, იმედგაცრუებების შემდეგ.
გავიზარდე.
ახლა უკვე ხშირად ვფიქრობ.
უფრო ხშირად ვიდრე გუშინ ან
ჯერ კიდევ ერთი საათის წინ,
რომ სისულელე იყო,
თითოეული გაქცევის მცდელობა
და ახლა ძალიან ვგავდი
წყალმცენარეს, რომელიც ცდილობდა გაქცევას ზღვიდან
და ბოლოს ხავსად მოედო ქვიან სანაპიროს.
და როგორც ტალღები არწევენ წყალმცენარეს
ზღვის ღელვისას,
ისე ვირწეოდი მეც გაქცევიდან - გარიყვამდე
და ეს იყო დროებითი პროცესი,
როგორც დღეები,- წვიმის გარეშე ტროპიკებში.
როდესაც იცი, სულ ცოტაც და
ყველაფერი წესრიგში ჩადგება...
და როგორც ყოველ ჯერზე და ყველა
მეც დავუბრუნდი საზოგადოებას,
ან დამიბრუნა...

ახლა უკვე ხშირად მეორდება ერთიდაიგივე სიზმარი:
როგორ ვზივარ მდინარის სათავესთან და ვუყვები სიზმრებს.
დაბლა კი, სადაც სიზმრები მდორედ მიედინებიან,
ვხედავ ჩემს ჩრდილს,
რომელიც ჩემზე თევზაობს
და მდინარის სანაპიროს, რომელზეც
ნამსხვრევებია მიმოფანტული.
როდესაც, მე მივყვები ჩემს მოყოლილ სიზმრებს,
ჩრდილი მიჭერს და მიცვამს.
ამ დროს
მდინარიდან ამოდის გამჭვირვალე სხეული,
მაგროვებინებს ნამსხვრევებს
და მეუბნება:
- ეს ჯერ მხოლოდ სიზმარია.

გაღვიძებულზე,
ვდგები და პირჯვარს ვიწერ,
რამეთუ ვიხილე
ახლადშობილი ღმერთი!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები