ისევ დატრიალდა წუხელ დედამიწა
და ცამ საქართველოს სწორედ იმ ვარსკვლავით,
იმ თვალით შეხედა, რომლითაც წლების წინ
იხილა გვირგვინით მოსილი თამარი....
შეხედა რა კაენად ქცეულ აბელებს
ცამ პირი დააღო და მთვარე გადასცდა...
მთა-ბარი, უქართველობა რომ ამტვერებს,
გავდა ქართლის დედის ფიალას გადაცლილს...
ძველი ქვე-სამოთხე დღეს დარჩა ქვე-ყანა,
ქვე-ყანა, რომელშიც ერთმანეთს კაფავენ...
ცამ ზღვაში ჩაყვინთა, რომ ამოეტანა
განძივით ჩაფლული ქართული ჭაპანი...
მაგრამ ისტორიაც ზღვასავით დიდია...
ზღვასაც გარს ურტყამენ ისრებად ტალღები...
მოჰგავს ,,ნატვრის ხეში’’ მარიტას ბებიას
მზის ძებნით დაღლილი პირიმზის თვალები!..
მაგრამ ისტორიაც ზღვასავით თავნება
არაფერს გვაუწყებს! არაფერს გვპირდება!
სხვა რა დაგვრჩენია... მივენდოთ განგებას,
მიქცევის შემდეგ ხომ მოქცევაც იქნება!