გარდასულ დღეთა მოგონებანი,
ღვთისგან ბოძებულ შეშად ანთია,
ყმაწვილკაცობა წალამად იწვის,
ხოლო ბავშვობა მისი ხატია.

ყოველ ალიონს ლოცვას ვაგებებ,
აბგელოზებიც წუთებს მირთობენ,
და პატარები ღვთით მოვლენილნი,
სიბერის ეგოს კოცნით მითრობენ.

სულ ეს ყოფილა ფილოსოფია,
თურმე ამ ქვეყნად ჩვენი გაჩენის,
იცოცხლო, ბოლოს სიტკბოში მოკვდე,
რომ დაგიდგება დრო იქ გაფრენის.