ვხედავ ენძელების სიცილს,
დილას – ალუბლისფერ ფარჩას,
ნამზე ბროლცისკრების ციმციმს,
მეოთხე სტრიქონი კი არ ჩანს.
სიცოცხლე სევდააო და ის
თოვაში ნამღერი სოლო,
ამ ლექსს ვერ გავუგე მაინც,
დავკარგე სტრიქონი ბოლო,
მივალ, ყინულდღეებს ვალღობ,
ქარში სველ წერილებს ვგზავნი,
მუზავ, შე ოხერო ბალღო,
ხომ არ მიმატოვე მგზავრი...