მწვანე მონასტერს ბინდბუნდში,
ლოცვა-გალობა ათრთოლებს,
აქ სული წმინდა ათევს და,
ღამეს, დღის სწორად აგორებს.

სამრეკლოს რეკვა-ლოცვაში,
ბერები დილას ხვდებიან,
წმინდა გიორგის შეწევნით,
მის მადლში იბანებიან.

ქრისტეფორეს და თევდორეს,
ხელით აგებულ ტაძარში,
ცოდვა-მადლს განიკითხავენ,
მზესა თუ წვიმა-ავდარში.

შაჰ-თამაზს თურმე საუფლო,
ულმობლად დაურბევია,
გადაუხოცავს ქართველნი,
ერის კაცნი და ბერია.

გაუგონარი სიმხეცით,
უწამებიათ ბერები,
მათი ტანჯვითა სტირდნენ,
ცისარტყელისაც ფერები.

მამებს უარი რომ უთქვამთ,
შაჰისთვის რჯულის შეცვლაზე,
მათთვის თავები უკვეთავთ,
ამ საწვყევარის ვნებაზე.

ტაძრის ეზოში მწვანე ქვებს,
ბერების სისხლი ანთხიეს,
ხოლო დაჭრილი თავები,
თურმე წვერებით ათრიეს.

ეს უწმინდესი ადგილი,
დგას და დღენი კი მიდიან,
მწვანე ქვებს რომ შეეხებით,
თითქოს ხელებში ტირიან.

დრო-წყალმა ვერა დააკლო,
წმინდა ქვებს სისხლით ნაბანებს,
მუხლზე უნებურ ვუჩოქებ,
თითქოს, აქ ქრისტე განბანეს.

კიდევ რამდენი ასეთი,
ქართველებს გვადევს იარა,
ამ თავგანწირვებმა მერწმუნეთ,
ტყუილად არ ჩაიარა.