ორი ბალიშით ვიმაგრებ თავს და
გისუნთქავ ღმერთო ცალი ნესტოთი.
შენ ახლაც დამსჯი - როგორც ყოველ ღამ:
ძილით. სიცხადეს ასე ვერ ვყოფნი...

ო, რატომ არ ვარ ბეღურა ნორჩი?

თავისუფალი - უბრალო ასე
ადამიანად დილას შემოვრჩი,
- ბეღურად ყოფნის ოცნებით სავსე...

მოიძებნება (ალბათ პარიზში:
ეიფელზე ან შამ დე მარსზე)
ბეღურა - ჩემებრ ფიქრს რომ არ იშლის:
ადამად ყოფნის, ოცნებით სავსე,

რომელსაც გზაზე, მანქანა გასრესს...
სწორედ მას, დიახ! - ჩემს მსგავს ბეღურას:
თეთრი ბუმბულით მარცხენა ფრთაზე,
ჩემად ყოფნის რომ ოცნება ხურავს

და ყოველ ღამე იძინებს ასე...

ამ ტრაგედიის შემდეგ კი ზუსტად
ვიცი, რომ ვიტყვი:
- მე არ მესმოდა
(როგორაც ახლა)
არასდროს მისი.