გადავიტანე კიდევ ერთი წელი უშენოდ, თუმც შენზე ფიქრი ყოველ წუთას გულში ჰღვიოდა, რომ მახსენდება შენი სუნთქვა, შენი სინაზე, როცა შენს გვერდით სიხარულის ცრემლი მდიოდა.
ბედი-უბედო... არ არსებობს ასეთი რამე! მე უშენობას დავარქმევდი თუმც უბედობას, ახლა შენ ფიქრობ - დამთავრდაო ის ყველაფერი, რაღად უნდები გალექსვებს და ამდენ ყბედობას.
შენს ქუჩის ნაპირს რომ მოვყვები გული კვლავ მტკივა, რომ გავიხსენებ შენთან ერთად სად არ სიარულს... როცა მიმზერდი დამათრობლად მაგ თაფლის ტბებით, თმაში გვირგვინებს რომ დაგიწნავდი სახით მხიარულს.
მე მესიზმრები, მე მიყვარხარ, მე ცრემლი მქონდა, ღაწვები მდუღღრად ჩამოღარა გრძნობის ნაყოფმა, კვლავ მენატრები! შენთან მიდა, სიცოცხლევ ჩემო! ოჰ, როგერ მიმძიმს რომ იცოდე შენი არ ყოფნა...
მაგრამ იმედის ნაპერწკალი დღემდე არ ჩაქრა, დაჩაგრულივით ჩუმად ჰღვივის, დროს ელოდება, მჯერა რომ მოვა სანატრელი ის წუთი ჩვენი, და სამუდამოდ დამარცხდება ჩემი გოდება!...
ხო ნუ მართალი ხარ აბორიგენებმა რა იციან ხურმა რა ხილია ;) :) მაგრამ ისე მე გავიგე ეგ ამბავი შენ და შენი შეფთი რომ კოფილხართ აღდგომის კუნძულზე. შეფთი მომიყვა თითონ და მითხრა "მხრინავი ეშლიმ" რომ სურათები გადაიღო ეგ ქანდაკებეი იქ იდგნენ ადრიდანვეო და იმ აბორიგენებს რაც შეეხებათ, ლექსის სმენის დროს დადნენ და მას მერე აღარავის უნახავსო. ;) :)
ხო ნუ მართალი ხარ აბორიგენებმა რა იციან ხურმა რა ხილია ;) :) მაგრამ ისე მე გავიგე ეგ ამბავი შენ და შენი შეფთი რომ კოფილხართ აღდგომის კუნძულზე. შეფთი მომიყვა თითონ და მითხრა "მხრინავი ეშლიმ" რომ სურათები გადაიღო ეგ ქანდაკებეი იქ იდგნენ ადრიდანვეო და იმ აბორიგენებს რაც შეეხებათ, ლექსის სმენის დროს დადნენ და მას მერე აღარავის უნახავსო. ;) :)
ერთხელაც, აღდგომის კუნძულებზე ვიყავით მე და ჩემი ძმა მფრინავი შეფთი.
ძალიან არასტუმართმოყვარედ და მტრულად დაგვხვდნენ იქაური აბორიგენი ინდიელები.
გამოგვეკიდნენ ზურგჩანთების წართმევა უნდოდათ.
მივრბივართ მე და შეფთი, მძიმე გვაქვს ბარგი. მძიმე და ხმაურიანი. ვერც ვიმალებით ვერსად ამ ხმაურის გამო. გვაგნებენ ყველგან.
ხოდა, წამოგვეწივნენ.
შეფთი მეუბნება: არიქა, მე ორივე ხელი დაკავებული მაქვს ბელადის ქალიშვილი რომ მომყავსო და...გულის ჯიბეში მიდევს ფურცელი -ის ამოიღე და ხმამაღლა წაიკითხე -მაგი თუ გადაგვარჩენსო.
ამოვიღე ფურცელი და წავიკითხე ხმამაღლა. ეს ლექსი იყო.
გაშეშდნენ მდევრები. ნელ-ნელა თავები დაუსივდათ. ყურებიც.... და გაქვავდნენ.
ახლაც იქა დგანან აღდგომის ანუ პასექის კუნძულებზე.
ამას წინ ფოტოებიც კი ვნახე მაგ თავგასიებულების.
ერთხელაც, აღდგომის კუნძულებზე ვიყავით მე და ჩემი ძმა მფრინავი შეფთი.
ძალიან არასტუმართმოყვარედ და მტრულად დაგვხვდნენ იქაური აბორიგენი ინდიელები.
გამოგვეკიდნენ ზურგჩანთების წართმევა უნდოდათ.
მივრბივართ მე და შეფთი, მძიმე გვაქვს ბარგი. მძიმე და ხმაურიანი. ვერც ვიმალებით ვერსად ამ ხმაურის გამო. გვაგნებენ ყველგან.
ხოდა, წამოგვეწივნენ.
შეფთი მეუბნება: არიქა, მე ორივე ხელი დაკავებული მაქვს ბელადის ქალიშვილი რომ მომყავსო და...გულის ჯიბეში მიდევს ფურცელი -ის ამოიღე და ხმამაღლა წაიკითხე -მაგი თუ გადაგვარჩენსო.
ამოვიღე ფურცელი და წავიკითხე ხმამაღლა. ეს ლექსი იყო.
გაშეშდნენ მდევრები. ნელ-ნელა თავები დაუსივდათ. ყურებიც.... და გაქვავდნენ.
