გამაქრო,მიწას შემზილა,
გადამიარა გუთნითო,
როცა მეგონა დამთავრდა,
კვლავაც მახოხა მუხლითო.
როგორ შეუძლის ამდენი,
ტყუილით,დადგას სცენაო.
მე კი საბრალოს კვლავ მწადის
ნავარდი,ცაში ფრენაო.
ჰოდა,იწყება თავიდან,
ჩურჩულით,ყალბი ხვევნაო,
როგორ მოვკითხო მართალი,
თუ აზრები აქვს ქვენაო.
სამარის ლესვას ვფიქრობდი,
ხელში ამიკრეს ხელიო,
მაგრამ კი არა უშავს რა,
ქაფჩა მაინც მაქვს მთელიო.
არ ძალმიძს ფეხი გადავდგა,
ნუთუ შენ ისევ გელიო,
უშენოდ არა მინდა რა,
მთა-ბარი,ტყე და ველიო.
თუმცა,შეგხედავ,გაიქრის
ნაღველი-გულის ტაძარო!
ის ხომ მხოლოდ შენ დაგიცდის,
ჩემს ცხოვრებაში,მთავარო!

ჰ