ჩემს სულში ბაღებს მერცხლები სტუმრობს,
იასამნისფრად იწვება სევდა,
მე ჩემს სიცოცხლეს შენს თვალებს ვუთმობ
ღრმა ნაფაზებით მუდამ რომ მწევდა...
გაზაფხულდები მაისის კაბით,
როცა ხეები აბოდებს კვირტებს.
მე გადმოვცურავ ჰორიზონტს ნავით,
თუ გავაწითლებ შენს ღაწვთა შინდებს...
შორს ჩემგან ისევ ყვავილობს ბალბა,
ზეცა უაზროდ ჩასცქერის ტალღებს,
ვერ გაიხსენებ მომავალს ალბათ,
მომავალს ასე წარსულით დამღლელს.
ამოთენდება დოქიდან ღვინო,
ვეპოეტები მე წაშლილ ღამეს
მხატვრები როგორც ეტრფიან ტილოს,
მე ისე ვეტრფი შენს ზღვისფერ თვალებს.
მე სული მიყვარს,ასე ღრმა შენი,
ლურჯ სიზმრებთან რომ მარტო დამტოვა.
რატომ მაწუხებს უშენო სენი,
დრომ უშენობით რატომ დამთოვა?!