როცა საკუთარ თავში იკარგები
და ფიქრები მხოლოდ და მხოლოდ წრეზე დადიან,
ხვდები, როგორი ახლო ხდება
ხედი ფანჯრიდან – ასფალტამდე,
როგორი ახლობელი
სიტყვა – "დაცემა".

ამბობენ პოეტები ამას – სიგიჟეს ეძახდნენო,
გიჟები ფრენას.
არასოდეს მქონია ამბიცია – "გიჟი პოეტი" დაერქმიათ,
თუმცა მეძახდნენ...

და მაინც როდესაც ქალაქში
ჰაერი საოცრად მსუყე ხდება
და ღამე იმდენად გამჭვირვალე,
როგორც არასდროს,
ვხვდები როგორაც ახლოვდება
ხედი ფანჯრიდან.

... და  ვრჩები უკვე ასფალტამდე,
ერთი დაცემა.