ცისფერია სამოსი. თვალები ლურჯი.
გულსწორს დარდი დავუმალე, მთლად დავმუნჯდი.

შემეკითხა სატრფო: ”ქარბუქი კრებს ძალას?
ლოგინს ვშლი და ღუმელს შევუკეთებ წალამს”.

ვუპასუხე გულსწორს: ”ვიღაც ახლა ციდან,
როგორც თეთრ ყვავილებს, ფიფქებს ისე ცრიდა.

ლოგინიც გაშალე, ნუ დაზოგავ წალამს,
ახლა უშენოდაც, გულს ავდარი წამლავს.



Голубая кофта. Синие глаза.
Никакой я правды милой не сказал.

Милая спросила: "Крутит ли метель?
Затопить бы печку, постелить постель".

Я ответил милой: "Нынче с высоты
Кто-то осыпает белые цветы.

Затопи ты печку, постели постель,
У меня на сердце без тебя метель".