გამარჯობა, დღეს შევეცდები ვილაპარაკო ერთ ჩემთვის პრობლემატურ საკითხზე რომელიც სულ ახლახან მივხვდი რომ პრობლემატურია. ეჰჰ, ვინ იცის კიდევ რამდენი საკითხი არის პრობლემატური და ჯერ არ შემიმჩნევია... კაი, მივუბრუნდეთ თემას. დადადააააამ, და თემა არიიის: უნდა იკითხოს თუ არა ლიტერატურის მასწავლებელმა სასწავლო წლის დაწყებისას ვინ რამდენი წიგნი წაიკითხა არდადეგებზე. ერთი შეხედვით არაფერია, იკითხოს მერე რა, ეს უბრალოდ მისი მოვალეობაა ან იქნებ აინტერესებს კიდეც, მაგრამ მხოლოდ ინტერესი და მოვალეობაც ხომ არ არის?.. სკოლის მიზანი ხომ ბავშვის კარგი აღზრდაა. არასდროს გვიფიქრია იმაზე რომ ეს უაზრო შეკითხვა შეიძლება ბავშვის უკუგანვითარებას უწყობს ხელს? ჰმმ, რა სისულელეა?.. რატომ არის სისულელე? აბა წარმოვიდგინოთ: კლასში 50 წელს მიტანებული, პუტკუნა ქალბატონი შემოდის, ზოგი მივა და გადაკოცნის ( ვინ იცის რატომ, მაინც გადაკოცნის) ზოგი კი ადგილზე დარჩება. ჩვენი მასწავლებელი კლასს თვალს მოავლებს და გამოკითხვას დაიწყებს: „ აბაა გიორგიი, რა წიგნები წაიკითხე წელს? „ . გიორგი თვითკმაყოფილი სახით ადგება და ინტელექტუალური ტონით დაიწყებს : „ მმ, ამ ზაფხულს ? რავიცი, ძალიან ბევრი წავიკითხე და ჩამოვთვალო? კარგით. ნუ დოსტოევსკის 3 რომანი, ტოლსტოის 1, მარიო პიუზოს 3 დაა, დაააა ქართველებიდან გამსახურდია და ვაჟა, კიდევ წავიკითხე პატარ–პატარა მოთხრობები მაგრამ არ მახსოვსსახელები (არადა ახსოვს)“. პუტკუნა მასწავლებელი ამბობს: „ ყოჩაღ გიორგი, ყოჩაღ, აიი მიბაძეთ ამ ბავშვს ყველამ! შენ რა წაიკითხე მეორე გიორგი? თუ წაიკითხე საერთოდ რამე“ .გიორგი დგება და ამბობს: „ არა არაფერი არ წამიკითხავს, ზღვაზე ვიყავი და არ მქონდა ამისთვის დრო“. პუტკუნა აგრძელებს: კარგი, კარგი. შენ ელენე? ელენე დგება: მე თბილისში ვიყავი, დროც მქონდა და წიგნებიც მაგრამ მხოლოდ 1 წიგნი წავიკითხე, ისიც პატარა...
            და ასე გრძელდება. 9 ბავშვიდან, 3 პირველ გიორგის გავდა, 3 მეორე გიორგის, 2 ელენეს და 1 არავის. 1–ს არაფერი წაუკითხავს.
            ახლა დავსვათ კითხვა, ეს კითხვები რას ემსახურება სხვას თუ არა ბავშვების დაკომპლექსებას?
            თითქოს არაფერია საამაყო იმაში რომ პირველმა გიორგიმ ელენეზე მეტი წაიკითხა მაგრამ ვაი რომ ყველაფერი ასე მარტივად არ არის. შეიძლება იმ მომენტში მართლა არაფერი უგრძვნიათ მეორე გიორგისა და ელენეს მაგრამ ეს ყველაფერი ხომ ქვეცნობიერში იდებს ბუდეს და როდესაც საჭიროება მოითხოვს ცნობიერში გამოცვივდება?
რამდენიმე ხნის შემდეგ შეიძლება კლასში რაიმე სერიოზულ საკითხზე დაიწყოს მსჯელობა. საუბარი პირველმა გიორგიმ დაიწყოს, მოიყვანოს თავის არგუმენტები და დაასაბუთოს თავის მოსაზრება. ამ დროს შეიძლება მეორე გიორგის და ელენესაც აქვთ თავიანთი აზრი მაგრამ მათ გამოთქმასა და კლასელებისთვის გაზიარებას ის ქვეცნობიერიდან მოურიდებლად გამოვარდნილი კომპლექსი აბრკოლებს, ის კომპლექსი რომელიც რამდენიმე ხნის წინ ჩაისახა მათ ქვეცნობიერში და ნერწყვისდენით ელოდა შესაბამის მომენტს რომ აეგლიჯა ბორკილები და ბავშვების ცნობიერში გამოვარდნილიყო. მეორე გიორგი პირველის საპირისპიროს ფიქრობს მაგრამ საუბარს ვერ იწყებს, თუ იწყებს ისეთი დაკომპლექსებულია რომ თავის აზრს ვერ გამოთქვამს და ბოლოს ისევ ის რჩება წაგებული... კომპლექსი კი რა არის, ირონიული მზერა პირველი გიორგისგან ან იმის შიში რომ ის ისეთ არგუმენტს მოუყვანს რომელიც მის აზრს სრულიად გააბათილებს რაც მის კლასის წინაშე შერცხვენას გამოიწვევს. ნუთუ ეს  ბავშვისთვის დიდი დარტყმა არ არის?! რა თქმა უნდა, დიახაც რომ არის!
იგივე შეიძლება ითქვას ისეთ უაზრო შეკითხვებზე როგორებიცაა: სად დაისვენე? როგორ დაისვენე? და ასე შემდეგ.
თუ რომელიმე ლიტერატურის მასწავლებელი ამას წაიკითხავს და გაანალიზებს ჩემზე ბედნიერი ადამიანი იმწამს არ იარსებებს რადგან ამით, მცირედ, მაგრამ მაინც, ხელს შევუწყობ იმას რომ წლების შემდეგ ბავშვებს აღარ ექნებათ საკუთარი აზრის გამოთქმის კომპლექსი.