როცა მოვკვდები მიტირებენ მხურვალე გულით,
ვისაც ერქმევათ ახლობლები და მეგობრები,
მზაკვარი მოვა დამიტირებს ნიანგის ცრემლით,
არ მომასვენებს მე საფლავშიც ის ყალბი ცრემლი.
ზოგი ამასაც არ მაკმარებს, მომიტანს ყვავილს,
გულზე დამადებს, ატირდება, თითქოს ვუყვარდი.
მე ყველაფერთან დამაშორებს ცივი სამარე,
ვიცი მტრებს ჩემსას ეს გაახარებთ,
გაიღიმებენ, რომ მნახავენ მე ოთხ ფიცარში
ჩამასვენებენ, გამქირდავი ღიმით მიწაში.
დამივიწყებენ! აღარავის მოვაგონდები!
ტყვილად ერქმევათ ახლობლები და მეგობრები.
მხოლოდ ერთს შეგთხოვთ, ნურასოდეს ნუ დამიტირებთ
ისიც მეყოფა სიცოცხლეში რაც მე ვიტირე
და ამარიდეთ გევედრებით ფუჭი ცრემლები,
არ დამიტიროთ! რას მიშველის ნეტავ ეგენი?!
მაგრამ გახსოვდეთ რომ სიკვდილი ადრეა ჩემთვის
და წუთისოფელს ასე მალე არ დავნებდები!