შენთან ამთქნარებს კვირტები,
გაცრილი ლექსით გამთბარი,
და ხერხემალზე ჩამომჯდარ -
თებერვალს გიყრის ბეღურა...
ჩემთან კოკრებად იმტვრევა -
ლექსგამოცლილი ზამთარი,
როცა მაისის ნაყიდი,
წითელი ქუდი გეხურა...

მე დრო ვხვდებოდი,
შენს მკლავზე -გადმოლაგებულ ძარღვებთან,
და წამში ორჯერ ფეთქავდა,
მზისგან ნასროლი ტყვიები...
ჩემს მკერდზე გადაფარებულ -
ნათხოვარ პერანგს ვარღვევ და
ბოლო ლექსამდე დაგიცდი,
თუკი, შენ მოხვალ იებით ! ...

ახლა, შენ ითვლი მაისებს -
თეთრი ვარდებით დამთვრალი,
და ხერხემალზე ჩამომჯდარ -
თებერვალს გიყრის ბეღურა...
ჩემთან დროს - სევდით აივსებს,
ლექსგამოცლილი ზამთარი,
ზღვაში ჩასვლისას, მზეს შენი -
წითელი ქუდი ეხურა....