ყაზბეგის მთებზე მოგორავს ნისლი,
ქარის აკვანში ირწევა თერგი,
ფუნჯები ხატავს მოლბერტზე წარსულს
და ბუნებაში ცოცხლდება ღმერთი.

მოისმის ლოცვა დიდი ვედრების,
სული გიჟდება და მიქრის ზეცად,
გაოცებული ხმა უკვდავების
ანგრევს ყველაფერს, როგორც ცის ჭექა.

შორიდან მოდის ქალწული დედა
და გულში იკრავს სამების ტაძარს,
დარიალს მთავარანგელოზები
იწყობენ თავის მშობლიურ აკვანს.

თეთრ სამოსელში იმოსებიან
ზეცად აჭრილი ჯვარ-გუმბათები,
სული კი ჯდება ცეცხლოვან ეტლში
და ღელდებიან ცისფერი ზღვები.

გაქროლდი, სულო, შორს, მთების წვერზე,
გაინავარდე ზურმუხტ მიწაზე,
მოინახულე დიდების ზეცა
და საქართველო ისევ იწამე.