ახლა კალამი აბოლებულს ჰგავს თოფის ლულას,
გავარდნილ ლექსით დაჭრილი ვარ მე საუკუნოდ,
მუხების ტყეში მომაკვდავი თვალებს მივლულავ,
არ ვარ ლერწამი, ქარდაქარ რომ გადავიღუნო.
დედამიწაზე გამომგზავნეს ერთი ლექსისთვის,
და მასაც დავხევ, შექმნილ შედევრს, ჩემთვის ერთადერთს,
ამ გახელებით სტიქია ვარ, მეხი მეხისთვის,
და უკვდავებას, ქანცგაწყვეტილს, მივდევ ფეხდაფეხ.
როგორც წესია, ადგილს ვპოვებ გამხმარ მიწაში,
და არ ვინანებ,რაც კი კალამს ჩემსას ვემონე,
ჩემი ზვირთებით მეც დავდგები ღმერთის წინაშე
და ჩემი დარდით გულს გავუხეთქ ღამის დემონებს.
მუხების ტყეში ლერწამივით განვერთხი მიწას,
ფესვდაგლეჯილი სიკვდილისგან ნელა ვბრუვდები,
ბოლო სიტყვებად ამ უაზრო სიცრუეს ვფიცავ:
_ დაგიბრუნდებით, როგორ არა, დაგიბრუნდებით...