არ ღამდებოდა,არ თენდებოდა...
მუზა სივრცეებს არ სჯერდებოდა,
ქარი გოდებდა გაფანტულ ღრუბლებს,
წვიმა წვეთებად რომ გვიყვებოდა.
სხივებდამტყდარი,ფერდაკარგული,
მზე,გაძარცული,ვეღარ მზეობდა,
და თავშიშველი მთები ბარბაცით
შორს სივრცეებში იკარგებოდა...
საათს ისრები უკანკალებდა.
ციფერბლატს წამი ემძიმებოდა,
მთვრალი სტრიქონი წერტილს ელოდა,
გომელაური ნიკო კვდებოდა...