მარინა ცვეტაევა - Я — есмь. Ты — будешь. Между нами — бездна

მე - ვვარს. შენ - იარსებებ. ჩვენს შორის ღრმაა უფსკრული.
მე ვსვამ. შენ კი გწყურია. სალამი ვერადა ვერ ვთქვით.
ჩვენ - ასი დეკა და საუკუნე
გვაშორებს. - ხიდებს არ აგებს ღმერთი.

იყავ! - მცნებაა ჩემი. მომეცი - გავლის უფლება
გვერდით, სუნთქვით რომ ზრდა  არ მომესრას.
მე - ვვარს. შენ იარსებებ. ათჯერ რომ გაზაფხულდება
შენ იტყვი: - ვვარს! - მე ვიტყვი: - ოდესღაც...



Я — есмь. Ты — будешь. Между нами — бездна.
Я пью. Ты жаждешь. Сговориться — тщетно.
Нас десять лет, нас сто тысячелетий
Разъединяют. — Бог мостов не строит.

Будь! — это заповедь моя. Дай — мимо
Пройти, дыханьем не нарушив роста.
Я — есмь. Ты будешь. Через десять вёсен
Ты скажешь: — есмь! — а я скажу: — когда-то…






Марина Цветаева – Так будет

ვით მშვიდი ბავშვი, ბნელით ნაფერი, 
მოხეტიალე უსაზღვრო მზერით
შემორჩი სარკმელს. ჟღერს დერეფანში
ჩქარი ნაბიჯი – ო, არა ჩემი!

კარი გაიღო... ცივი ნაკადი...
შფოთი დანებდა ბედნიერებას...
დუმილის წამი, და ზღურბლზე კარის
ვიღაც იცინის, ოღონდ – მე არა!

ტრამვაის ჩრდილი კვლავ კედელზე რბის,
ორკესტრი ფრთხილად გუგუნებს დაბლა...
– "ჩუმად შეერთდნენ ჩვენი სულები!"
ქალს ჩასჩურჩულებ (ღელვით) – მე არა!

– "ბიბლიოთეკა!.. ცეცხლის გარეშე
მყუდრო მეჩვენა... ხმა დამეკარგა"...
ტრამვაის ჩრდილთა მზერის თარეში
ქალს ხედავს შენთან, ოღონდ – მე არა!




Словно тихий ребенок, обласканный тьмой,
С бесконечным томленьем в блуждающем взоре,
Ты застыл у окна. В коридоре
Чей-то шаг торопливый — не мой!

Дверь открылась... Морозного ветра струя...
Запах свежести, счастья... Забыты тревоги...
Миг молчанья, и вот на пороге
Кто-то слабо смеется — не я!

Тень трамваев, как прежде, бежит по стене,
Шум оркестра внизу осторожней и глуше...
— «Пусть сольются без слов наши души!»
Ты взволнованно шепчешь — не мне!

— «Сколько книг!.. Мне казалось... Не надо огня:
Так уютней... Забыла сейчас все слова я»...
Видят беглые тени трамвая
На диване с тобой — не меня!




მარინა ცვეტაევა - ლოცვა



მსურს სასწაული! ქრისტევ, ო, ღმერთო!
დღის დასაწყისში, ახლა, ახლავე!
ო, ნება მომეც, დე! მოვკვდე, შენ გთხოვ,
რადგან ცხოვრება წიგნად დავთავე.

მკაცრად არ მეტყვი, რადგან ხარ ბრძენი:
– "ითმინე, ვიდრე შენი დრო გავა!"
შენ მიწყალობე - ძალიან ბევრი!
მე კი მსურს ერთად - ყველა გზის გავლა!

მე ყოველი მსურს: ბოშური არსით,
რომ სიმებივით გზებმა დამრაზმოს,
ორღანის ხმაზე ვიტანჯო ასგზის
და ვაქროლებდე ბრძოლად ამაზონს.

ციურ სხეულთა ვიყო მისანი,
აჩრდილებს მიღმა ნორჩთ წინ ვუძღვოდე...
რომ ლეგენდად ვქმნა - წარსული წამი,
რომ მომავალნი - გიჟურად ქროდნენ!

მიყვარს ჯვარცმა და ჩითის თავშალი,
ღრმა ნაკვალევი შენთან შერწყმისა...
ბავშვობა მქონდა - ცხადი ზღაპარი,
გთხოვ, შენთან მიხმო - ჩვიდმეტი წლისა.



Христос и Бог! Я жажду чуда
Теперь, сейчас, в начале дня!
О, дай мне умереть, покуда
Вся жизнь как книга для меня.

Ты мудрый, ты не скажешь строго:
— «Терпи, ещё не кончен срок».
Ты сам мне подал — слишком много!
Я жажду сразу — всех дорог!

Всего хочу: с душой цыгана
Идти под песни на разбой,
За всех страдать под звук органа
И амазонкой мчаться в бой;

Гадать по звёздам в чёрной башне,
Вести детей вперёд, сквозь тень…
Чтоб был легендой — день вчерашний,
Чтоб был безумьем — каждый день!

Люблю и крест и шёлк, и каски,
Моя душа мгновений след…
Ты дал мне детство — лучше сказки
И дай мне смерть — в семнадцать лет!



Марина Цветаева – # # #

თქვენ, მიმავალნო ჩემს მიღმა მალვით,
თქვენ, სხვის საეჭვო ჯადოს რომ ეტრფით,
– ო, რომ იცოდეთ, რამდენი ალი,
რამდენ ამაო სიცოცხლის ხვედრით

მიმოფანტულა და გმირთა მტვერი
შემთხვევით ჩრდილებს ადევს ჩურჩულად...
და გულსაც ფერფლად, ცეცხლი წვავს მწველი
– ტყვია, რომელმაც დამაუძლურა.

ო, ღამით მფრენნო მატარებლებო,
სადგურში სიზმრის ჩამოსვამთ მგზავრებს.
თუმცა მაშინაც ვიცოდი თქვენ რომ
ვერ შეიცნობდით – თუნდაც ჩემს აზრებს

– რატომ გამოვთქვამ მოკლედ და მკვეთრად
და თუთუნივით ვახვევ მის კვამლში,
– მას, თუ რამდენად ბნელი მაქვს სევდა
ჩემს ქერათმიან – ოქროსფერ თავში.




Вы, идущие мимо меня
К не моим и сомнительным чарам, —
Если б знали вы, сколько огня,
Сколько жизни, растраченной даром,

И какой героический пыл
На случайную тень и на шорох…
И как сердце мне испепелил
Этот даром истраченный порох!

О летящие в ночь поезда,
Уносящие сон на вокзале…
Впрочем, знаю я, что и тогда
Не узнали бы вы — если б знали —

Почему мои речи резки
В вечном дыме моей папиросы, —
Сколько темной и грозной тоски
В голове моей светловолосой.




Марина Цветаева - СВЯЗЬ ЧЕРЕЗ СНЫ

მხოლოდ წამია სიახლედ ქმნილი
და აღტაცება - მისით რომ ბრწყინავს.
უცვლელად რჩება სევდა განცდილი
- კავშირად სიზმარს.

ძილი... სიმშვიდე... თავდავიწყება...
სითბოდ ნაფარი წამწამთ-ქუთუთო.
სიზმრები მიხსნის, ჩემს ბედს მიყვება
- მკრავს საუკუნოდ.

და ჩემი ფიქრით - ვერ დამალულით,
ნათლად აღვიქვი როგორც კრისტალი,
რომ ჩვენ უხლეჩი იდუმალებით
გვქმნიდა სიზმარი.

მე არ ვთხოვ უფალს: “ღმერთო, დაამხე 
ტანჯვა რაც მელის, გთხოვ დამიცავი!“
არა, მე შევთხოვ: „ღმერთო, ანახე
ჩემზე სიზმარი!“

ისე მაფითრებს შეხვედრა შენთან,
თითქოს შეხვედრებს მწუხრი კლავს ხშირი
და ჩვენ - უძლურებს, კვლავ გვიწევს ფეხთან
- სიზმრით კავშირი.




Всё лишь на миг, что людьми создаётся.
Блекнет восторг новизны,
Но неизменной, как грусть, остаётся
Связь через сны.

Успокоенье… Забыть бы… Уснуть бы…
Сладость опущенных век…
Сны открывают грядущего судьбы,
Вяжут навек.

Всё мне, что бы ни думал украдкой,
Ясно, как чистый кристалл.
Нас неразрывной и вечной загадкой
Сон сочетал.

Я не молю: «О, Господь, уничтожи
Муку грядущего дня!»
Нет, я молю: «О пошли ему. Боже,
Сон про меня!»

Пусть я при встрече с тобою бледнею, —
Как эти встречи грустны!
Тайна одна. Мы бессильны пред нею:
Связь через сны.