ყველგან ნიღაბი და ფარსი,
არსად გულწრფელობის ნიშა.
ფიქრი იმ ტალღაზე დავსვი,
რომ ვარ ისე, როგორც "მიშავს"...
არც ცა გახსნილი და ლურჯი,
მძიმე, ცოდვებივით მიწა.
თავი, დაბადებით ურჩი,
სასოწარკვეთისგან მიცავს...
სახლი ხან მოთბო, ხან ცივი,
მაინც სულ იკედლებს მავანს.
ხელიც ვერ შევავლე მცირედ,
გასვლა მოისურვა ყავლმა...
მხოლოდ უჩვეულო განცდა,
მრავლის და არაფრის მთქმელი.
მგონი, ეს ცხოვრება ამცდა,
თუმც, შენ გადაწყვიტე, ელი!
      19.11.12