ერთხელ ლამაზსა სოფელსა
მოადგა დევი რქიანი,
ითხოვდა თექვსმეტ ქალ–ვაჟსა
დაბნელდა დღენი მზიანი.

    ზარს დაჰკრეს მაღალ გორაზედ
    შეჰკრიბეს სოფლის ხალხია,
    იძახდნენ „ძოგე“ გვიშველის
    იგი ხომ გმირი კაცია.

ამ შეძახილზედ მთის წვერზე
„ძოგე“ გამოჩნდა ხმლიანი,
ეკვეთა ბოროტ ურჩხულსა
ხმა დასცა ყიჟინიანი.

    დიდ ხანს ისმოდა მთის იქით
    დაჭრილი დევის ხრიალი,
    „ძოგეს“ ხომ მისთვის გაერჭო
    ხმალი თავისი – ტიალი.

ეს არის მითი „ძოგეზედ“
ერთ–ერთი მრავალთაგანი,
ქართული მითოლოგიის
შეუსწავლელი საგანი.