აფორიაქდა, აფორიაქდა ღამე!
თოვლი ფარფატებს... დაფარფატებს და მე
დაუღალავად, გაშმაგებით მთელავს,
ზღვისკენ მავალი ფანტელი როგორ კანკალებს, ღელავს.
ღელავს მეტოქე, მეწილე მთვარის
თითქოს აქეზებს ზმუილი ქარის,
გელავს სანთელი და ღვენთი სულის,
ზეცას თითქოსდა ჟრუანტელს უვლის.
უვლის, სიყვარულს იცავს
იშიშვლა ხმალი მდრიცა,
დამჭექა მეხად მიწას:
"в душе"!.. ხმალზე ამიცვა.
ხმალზე ამიცვა მეწილე მთვარის,
სისხლი დალია მეტოქის მთვრალის
და მერე ღრუბლებსაც უწილადა ვით მელიქიფემ
ყოველ მზის ჩასვლას ამ სასმისით სვამს, მოქეიფე.
მოქეიფე ღამე, ღრუბლები და მე,
ღამე ქედმაღალი...
ღრუბლები არიან მთვრალი...
მე?...დავიწვი ბინდად მოჩანს ჩემი კვალი.