დრამაზე მეტად მტკივნეული შენა ხარ მხოლოდ
ჩემთვის და ვიცი ამ იარას რაც მომიშუშებს,
ამოვიჩემე სუსხიანი ზამთარი ბოლოს,
გათოშილ თითებს ჩემი სითბო, რომ მოგიყუჩებს
რადგან ვიცი, რომ ცხოვრებაში აღარ გათბები ,
ჟამი დადგა და თოვლსაც დნობა დავიწყებია,
მერე მოგხედავ უმიზეზოდ, თვალებს დაგიბამ
გეტყვი აქამდე რაც სათქმელი დამგროვებია.
უჩვეულოა სიკვდილამდე რომ არ მახსოვდე,
მერე კი ალბათ დამთავრდება , რაც ჩვენში თქმულა,
მოპარულ იმიჯს შეიქმნი და აღარც ამბობდე,
რომ იყო ერთი პიროვნება ჩემი ერთგულა.....!!