შეშაზე თოვლი გადაწოლილა,
ძველი სახლი კი პატრონებს ელის,
(თუთის არაყმა უკვე გაჟონა) ნატრობს
კაკლის ქვეშ გამართულ ქეიფს...
ოდა იძახის-" გვიანდებაო",
სახურავს თოვლი ედება წყებად,
ამ ზამთარს ალბათ ვერ გადაიტანს,
და ჩაინგრევა ასი წლის კერა,
გაყინულ ჭაში ერევა წვეთი,
წვეთი იმ სისხლის, აქ რომ გაზრდილა,
მერე ქცეულა კაცად, ვაჟკაცად,
მერე კი, სადღაც გადაკარგულა,
ამღვრეულია სითხე ძარღვებში,
წვეთებად შედის სულ სხვა პროფილი,
ძველი სახლი კი ამაოდ იცდის,
ახალ ამბების აქვს მოლოდინი,
ჩამოინგრევა ასი წლის კერა,
გადააწვება თოვლი სახურავს,
შეშა კი პატრონს ამაოდ ელის,
ბოთლიდან სისხლი წვეთ-წვეთ მოჟონავს...