მე სულში მცივა, დავცარიელდი,
აღარ გამათბოთ! ეს არ მჭირდება!
უეცრად გაქრა ნათელი ფერი,
ჩემ სამყაროში უცებ დაბნელდა.
დიახ, გახლავართ სულით ობოლი,
გულმა სიმშვიდე ვერაფრით ჰპოვა
და ვამბობ მართალს,განა მოგონილს?
რომ მხოლოდ დარდმა არ მიმატოვა!
დრო კი კვლავ მიდის ჩვეული რიტმით,
მოგონებები ისევ მაწამებს,
გადავიღალე უაზრო ფიქრით,
ცრემლი მისველებს ისევ წამწამებს.
მინდა გაფრენა, მბოჭავს სხეული,
მაგრამ სიცოცლე ჩემი ვალია.
გულის კარები ყოფილა ღია,
ახლა,რომ მცივა, ამის ბრალია...