საოცრად უხდება ჩემს ცხოვრებას გაურკვევლობა. 


    უკანასკნელი ხის ნაჭერი დავწვი ბუხარში და ერთ ხანს გაყინული  ბუსავით ვიყურებოდი სავარძლიდან.  ცოტა ხანი ჩამეძინა ,მაგრამ ვერ გავუძელი მისაღებში მოკუნტულ ყოფნას და  საძინებელში ავედი.  მაგრად გავეხვიე საბანში ,და  კბილების წაკ-წაკი დავიწყე.  1 საათი მოვანდომე მთელი სხეულის გახურებას და ძილი დავაპირე,როცა კარზე დააბრახუნეს.  პირველ დაკაკუნებაზე არ გავაღე,მაგრამ გულმა არ მომისვენა და ფეხშიშველი გავედი . კარი გავაღე დადავინახე ასაკოვანი  ქალი,რომელაც უკვე ფეხზე  დგომა არ შეეძლო და ცალი ხელით კედელს მიყრდნობოდა.რა თქმა უნდა იმ წამსვე შემოვიყვანე,სავარძელში ჩავაწვინე დროებით და დავიწყე აქეთ იქით ტრიალი თითქოს რაღაცას ვეძებდი.სულ ბოლოს გამახსენდა ,რომ ეს რაღაცა შეშაიყო,რომელიც აღარ  გამაჩნდა. მოხუცებულს გავხედე სიცივისგან იკლაკნებოდა  და უფრო პატარა ჩანდა ვიდრე იყო.  შემდეგ სამზარეულოში გავიქეცი,ჩაი მოვამზადე და  ტაფაზე შემწვარრი უკანასკნელიკატლეტი საწებელითურთ მივუტანე.  ცოტა თავბრუ დამესხა ,მაგრამ ნაჯახს დავავლე ხელი და გარეთ გავედი. მახსოვს კოკისპირული წვიმა იყო,ცოტა მოშორებით დავდექი სახლიდან და ხეს დავუწყე ნაჯახის დარტყმა ოთხ თუ ხუთ  დარტყმაზე ხემ  ჰორიზონტალურად დაიწყო სვლა და გვერდით არსებული პატარა ხეები წააქცია. შემდეგ დახერხვა დავიწყე და სახლში შემოვიტანე,.ქალს დასძინებოდა. დიდხანს ვუყურეუბრალოებით სავსე სახეს,რომელზედაც ღრმა ხაზების მეტი არაფერი ჩანდა.ბუხარში ცეცხლი ავანთე  ,პლედი დავაფარე დ მე საძინებელში ავედი.საწოლი  უფრო თბილი დამხვდა იდრე დავტოვე ან მომეჩვენა.  მთელი ღამე ღიმილი ვერ მოვიშორე სახიდან,.რაღაც ძალიან მსიამოვნებდა,შეიძლება ითქვას უზომოდ  და მიხაროდა,რომ მარტო არ ვიყავი.